Paulien CornelisseIn 150 woorden

Ik voelde iets waar geen woord voor is, het zit tussen vermoeidheid en wanhoop in

In Osaka ging mijn koffer niet meer open. Ergens onderweg had ik, dat kon niet anders, het cijferslot van mijn koffer per ongeluk ingedrukt, en tegelijkertijd aan het cijferwieltje gedraaid. Typisch een handeling waar je je, als je hem wílt uitvoeren, ontzettend op moet concentreren. En nu had ik het zonder enige moeite of bewustzijn gedaan: een nieuwe code ingesteld, die niemand kende. Ik voelde iets waar geen woord voor is, het zit tussen vermoeidheid en wanhoop in.

Gelukkig weet het internet bijna alles - tien minuten later stond ik met een zaklamp in het slot te schijnen, waarbij ik voorzichtig aan de wieltjes draaide. En nog eens vijf minuten later was de koffer open! Een ongecompliceerd gevoel van trots daalde over mij neer.

Voorzichtig begon ik over mezelf te dromen, met een stethoscoop bij een enorme bankkluis. ‘Laat haar maar,’ zouden mijn collega-bankrovers zeggen, ‘zij krijgt alles open.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden