Ik voel me bedrogen door mijn eigen land

Lamyae Aharouay is geboren in Nederland en voelt zich Hollander tot op het bot. Ze snapt alleen niet dat er nog steeds wordt gediscrimineerd in een land waarin vrijheid zo hoog in het vaandel staat.

Ik ben Nederlander. Tot op het bot. Ooit voerde ik een discussie met mijn oom uit Marokko. Hij kon moeilijk begrijpen dat ik mij Nederlander voel. ‘Maar hbibie’, zei ik, ‘ik ben daar geboren, ik ga daar naar school en ik werk er. Mijn vrienden wonen er en ik voel me er thuis.’ En zo is dat. Nederland is mijn land, u en ik maken deel uit van onze maatschappij. Dat dacht ik altijd. Maar ook ik begin in de ban van de angst te raken. Er komen scheurtjes in mijn liefde voor dit land. Ik voel me bedrogen. Bedrogen door mijn eigen land.

Vrijheid
Ik ben het type dat discriminatie nuanceert. Als je het niet benadrukt, verdwijnt het vanzelf. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik ergens geweigerd ben vanwege mijn afkomst. Als iemand zegt een baan te zijn misgelopen wegens een hoofddoek bijvoorbeeld, dan kan ik dat moeilijk geloven. Als je iets wil dan kom je er wel, dat is mijn instelling. De stempel discriminatie wordt te snel gebruikt. Dacht ik. Maar die gedachte drijft langzaam maar zeker weg. Ik heb het gehad. De dame in Utrecht die door een buschauffeur geweigerd wordt omdat ze een hoofddoek draagt, is de spreekwoordelijke druppel. Geweigerd om haar hoofddoek. Het bestaat dus wel degelijk. Wat ik wil? Ik mis de nationale verontwaardiging. Dat dit kan, in een vrij land als Nederland. Vrijheid staat hier hoog in het vaandel, wij smaken zelfs het genoegen van een partij die de vrijheid in haar naam vermeldt. Nederland, het land van vrijheden. Driewerf hoera. Welja. Maar die vrijheid blijkt een illusie. Uitspraken van de PVV worden weggenuanceerd, of gebruikt door partijen om zichzelf even in het spotlight te zetten. Er is verdomme niemand die opstaat en durft te zeggen dat het te ver gaat.

Steeds vaker speel ik met de gedachte om na mijn studie in een ander land mijn geluk te zoeken. Hoe lang leef ik nog? Zestig, zeventig jaar? Waarom zou ik deze jaren verspillen in een land waarin ik niet eens mijzelf kan zijn? Waar er mensen zijn die mij wegzetten, enkel omdat ik moslim ben en een hoofddoek draag. Het feit dat ik studeer, dat ik werk en dat ik participeer doet er niet toe. Nee, het gaat om die hoofddoek. Men staart zich blind op de details. Dodelijk. Maar dan word ik boos op mezelf. Want wat ik soms lijk te vergeten, is dat dit ook mijn land is. Ik ben hier verdomme geboren. Ik ben hier opgegroeid. Ik ga hier naar school, ik werk hier. Ik voel me hier thuis. Weggaan is laf, volgens mijn moeder. En daar heeft ze gelijk in. Als ik wegga uit mijn eigen land, dan ben ik gewoonweg laf.

Hokjesdenken
Ik baal ervan. Echt, ik baal ervan dat ik steeds vaker en steeds explicieter in een hokje wordt geduwd. Hokjesdenken, daar worden we alleen maar achterlijk van. Wat vergeten wordt is dat ‘jullie’ mijn maatschappij zijn. Ik ben hier geboren, dit is mijn land en dit is mijn maatschappij waar ook mijn normen en waarden gelden. Ik maak deel uit van ‘jullie’. Zet me dan niet weg als ‘apart’. Anders ga ik me daar ook naar gedragen.

We zijn Nederlanders, allemaal. Laten we nou eens verder kijken dan afkomst, religie of huidskleur. We willen toch een Nederland met een sterke economie, een Nederland dat ons kansen en een goed leven biedt? Laten we ons daar dan op focussen. Ik vraag niet om een speciale behandeling. Juist niet. Ik wil normaal behandeld worden. Door de politiek, maar ook door de mensen met wie ik leef. Dit is ook mijn land. Wen eraan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.