Column Diederik Samsom

Ik verheug me nu al op 25 maart 2027

25 maart 2027. Noteert u de datum in de agenda? Het is de dag dat de wereldwijde groei van duurzame energiebronnen voor het eerst gelijk zal zijn aan de groei van de globale energievraag. Huh? Ja, iedere dag heeft de wereldgemeenschap meer energie nodig. Vandaag meer dan gister, morgen meer dan vandaag. Elke dag zetten we er gelukkig ook nieuwe windmolens, zonnepanelen en andere duurzame energiebronnen bij, in steeds hoger tempo. Maar al die extra schone energiebronnen leveren nu nog maar een kwart van de extra energiebehoefte van morgen. De overige driekwart wordt opgelost door daarnaast ook nieuwe olie- en aardgasbronnen aan te boren en nieuwe gas- of kolencentrales neer te zetten. En overmorgen gebeurt dat weer.

Pas op die heuglijke dag in maart 2027 zal de groei van duurzame energie zo groot geworden zijn dat de extra duurzame bronnen ook in de extra energievraag van dat moment kunnen voorzien. U begrijpt, het hangt van nogal veel factoren af of die dag precies op 25 maart 2027 valt. Het kan zomaar drie jaar eerder, maar ook vijf jaar later worden. Hoe dan ook wordt het een historische dag. We bereiken dan eindelijk de top van de fossiele berg. Vanaf dat moment worden er alleen nog maar minder fossiele brandstoffen verstookt. Op weg naar een volledig duurzame energievoorziening.

Het zou kunnen dat u voorgaande buitengewoon deprimerend vindt. Omdat het betekent dat de CO2-uitstoot voorlopig nog blijft toenemen. Terwijl we nu al veel teveel broeikasgassen aan de atmosfeer toevoegen. Dat klopt. Maar het feit dat er inmiddels überhaupt een dag bestaat waarop de nieuwe energievoorziening de fossiele status quo passeert, is niettemin reden tot grote vreugdesprongen.

Nog niet zo lang geleden zag het er namelijk ronduit hopeloos uit. Duurzame energie dekte niet alleen slechts een futiel percentage van onze groeiende energiehonger, maar de achterstand werd zelfs ieder jaar groter. De bergtop was onmetelijk ver weg en we fietsten bovendien naar beneden. Die dag zou dus nooit komen.

In plaats daarvan moesten we een hele andere dag vrezen. De dag dat onze kinderen ons ter verantwoording zouden roepen. Want wat moesten we dan zeggen? Bedremmeld toegeven dat we met een schandelijke combinatie van gemakzucht, behoudzucht en hebzucht hun toekomst op het spel hadden gezet? Dat we de strijd met de vooruitgang gewoon maar hadden opgegeven? Niemand durft de volgende generatie toch met zo’n boodschap nog onder ogen te komen? Toch leek het zo’n 10 jaar geleden onvermijdelijk. Zon en wind waren ondanks hoopvolle verwachtingen nog altijd stervensduur, elektrische auto’s hadden een actieradius tot aan het tuinhek, waterkracht en kernenergie groeiden niet meer. De aarde opstoken in onze kortzichtige honger naar welvaart. Beter was het niet. Waren we sinds de neanderthaler toch niet zoveel opgeschoten.

Maar onderschat nooit de creativiteit van mensen. Sinds een tiental jaren zijn duurzame energiebronnen aan een indrukwekkende sprint begonnen. Met groeipercentages van tientallen procenten per jaar en kostendalingen die alle verwachtingen overtreffen. China legt honderd vierkante kilometer zonnepanelen per maand neer. In een jaar tijd dus meer dan genoeg om heel Nederland van zonnestroom te voorzien. Op de Noordzee worden offshore windparken gepland die gezamenlijk de gehele elektriciteitsvraag van de landen eromheen kunnen opwekken. Australië bouwt een waterstofgas-productiecomplex dat groter wordt dan de huidige vloeibaar aardgas-terminals. Niet alleen breken elektrische personenwagens definitief door, maar ook de eerste elektrische 110 ton (!) kiepvrachtwagen is al operationeel. Zonnestroom is ten zuiden van de lijn Madrid-Napels inmiddels goedkoper dan gascentrales en die lijn schuift ieder jaar 100 km naar het noorden. Duurzame energiebronnen zijn definitief uit hun sneue verdomhoekje gekomen en spelen mee in de grote-mensen-energievoorziening. En op 25 maart 2027 gaan ze er voorbij.

Er moet nog ontzettend veel gebeuren voordat het zover is. Internationale afspraken, moedig overheidsbeleid en investeringsprogramma’s van vele triljoenen. Of we dat op kunnen brengen is niet zeker. Het is bovendien zorgelijk laat, klimaatverandering grijpt al om zich heen. Maar ik ben desondanks optimistischer dan ooit. Ik verheug me nu al op die ene dag. Die ga ik vieren met mijn kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden