ColumnAaf Brandt Corstius

Ik trad de levens van diverse stijlvolle grijsharige vrouwen binnen

Op Instagram volg ik mensen die ik ken of die ik leuk vind, en ook vrouwen met grijs haar. Iedereen zegt immers dat als je veel graatmagere vrouwen met lang blond haar volgt, je zelf ook een graatmagere vrouw met lang blond haar zult willen worden. Volgens dezelfde redenering ging ik vrouwen volgen die iets ouder waren dan ik, met grijs haar. Als ik mezelf daar lang genoeg aan zou blootstellen, zou ik het vast niet meer erg vinden om grijs haar te krijgen, wat trouwens al ruimschoots aan de hand was. Ik zou het zelfs gaan ambiëren. Want zo werkt dat toch?

Zo trad ik de levens van diverse stijlvolle grijsharige vrouwen binnen, want ik ging natuurlijk niet een of andere takkenbos volgen. (Dit mag ik zeggen omdat ik zelf een grijsharige vrouw ben, en bij tijd en wijle een takkenbos. Takkenbossen mogen dingen zeggen over takkenbossen.)

Ik kwam uit bij het account van een vief uitziende vrouw die ik verder niet met naam en toenaam zal noemen, omdat ik, om redenen die zo duidelijk zullen worden, een beetje bang voor haar ben geworden. Laten we haar Greyzella noemen. Greyzella was geen mega-influencer, maar ze had grijs haar en een redelijk aantal volgers, en ze wist ontzettend veel van paarse shampoo. Genoeg reden om me aan haar foto’s bloot te stellen.

Ik moet wel zeggen dat ik Greyzella na een tijdje saai begon te vinden. Ik bedoel: je haar grijs laten worden is een life changing event, absoluut, maar je kunt toch wel af en toe berichten over iets anders? Hoeveel verschillende paarse shampoos kan een mens uitproberen? Nee, dan mijn lievelingsgrijsaard, Sophie Fontanel, de vrouw met de mooiste naam van Frankrijk. Die maakt tenminste nog eens wat mee, met haar manen. Ze danst, ze flirt, ze bezoekt Griekse eilanden, ze schrijft over mode en ze zit vooraan bij Chanel.

Maar goed, terug naar Greyzella. Ik bleef haar volgen, en deze week poseerde ze ineens met een pistool dat ze nonchalant half in haar grijze spijkerbroek had gestoken. Ik moest twee keer kijken, maar daar zat het toch echt. In de reacties onder haar foto vroegen twee mensen waarom er een pistool in haar broek zat. Ze wilde zich veilig voelen, antwoordde ze, en ze gaf ook schietles.

Dit was niet de grijze inspiratie waarnaar ik op zoek was. Maar wat wist ik eigenlijk van al die andere mensen die ik volgde? Misschien hadden zij ook wel pistolen in hun broek. Of sloegen ze dagelijks hun kinderen, deden ze vervelend tegen de bakker of hadden ze een lidmaatschap van een vereniging van racisten.

Ik moest toch een daad stellen. Ik deed het agressiefste wat je op Instagram kunt doen, de equivalent van iemand liquideren, en ontvolgde haar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden