ColumnEva en Eddy Posthuma de Boer

Ik teer al weken op een markant filmpje van een egel en een merel

Mijn man attendeerde me al een tijdje op Vroege vogels, dat hij luistert sinds hij elke zondagochtend ergens ver weg zijn nieuwe tennishobby beoefent en dientengevolge op dat onchristelijke tijdstip in de auto zit. Ik vond het een weinig sexy tip, ik bedoel, Vroege vogels, dat luisterden mijn ouders (sorry pap), dat was toch voor zestigplussers? Maar nadat de zondagochtendkraker me met zijn zogenaamd stille olifantengedreun weer eens had gewekt en luid fluitend met zijn tennisracket in de hand de deur achter zich had dichtgetrokken, zette ik de radio toch maar aan. 

Ik viel halverwege in een verhaal van een gids van Natuurmonumenten. De man struikelde haast over zijn woorden van enthousiasme, ik zag het spuug in zijn mondhoeken staan. Daarop volgde een ietwat non-descript stukje pianomuziek dat van een Nederlandse componist bleek, want in deze tijden moesten we natuurlijk vooral kunstenaars van eigen bodem steunen, aldus de presentator van wie ik de stem wel herkende, die blonde man, hoe heette hij ook weer? Hoe dan ook, sympathieke gedachte, jammer dat het zulk non-descript gepingel betrof. Aan de andere kant: het was wel typische Vroege vogels-muziek. Het mocht dan mijn eerste luistersessie zijn, ik begreep dat het klopte bij het programma. Wat was dat? Ik wilde net mijn telefoon grijpen om mijn overpeinzing met de tennisser in de auto te bespreken, toen de blonde presentator ineens een spannende stem opzette.

Straatmonument Dwaze Moeders, Buenos Aires, 1993.Beeld Eddy Posthuma de Boer

Mijn oren spitsten zich. Wat was er aan de hand? De redactie had een luguber filmpje van een luisteraar ontvangen. Daarop was te zien hoe een jonge egel een nog levende merel opat. De redactie vond het fascinerend en belde met egelexpert Merel. Dus Merel de egelexpert ging vertellen over de egel die de merel at. Nu greep ik wel naar mijn telefoon. ‘Hoorde je dat?’ Jazeker, mijn man had het ook gehoord, hahaha, ja echt hè, hahaha! Ik werd overspoeld door liefde, het ging helemaal nergens over, en dat was onderdeel van het grappige, we begrepen het en elkaar.

Ik teer al weken op de egel en de merel. Wie ik ook maar zie vertel ik erover, met spuug in mijn mondhoeken van enthousiasme. Waarschijnlijk denken de mensen dat ik gek ben geworden. En soms denk ik dat ook. Maar het gaat vanzelf, mijn hoofd heeft de egel en de merel omarmd, het is een lichtpuntje, een raar maar werkend wapen tegen de misselijkmakende feiten, van Trump en de 72 miljoen Trumpstemmers, van de zieken en doden door het virus, van de ondergang van de schoonheid en de troost, van de herinnering aan de Bataclan, van het woord onthoofding, van het puin in Beiroet, van de ontelbare slachtoffers van de orkanen in Midden-Amerika, Soedan, Vietnam en de Filipijnen, vernietigender dan ooit door de klimaatverandering, van de massamoord in Ethiopië. Merel van Egelwerkgroep Nederland, die vertelt over de egel en de merel. Ik gun het iedereen in deze stekelige tijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden