Paulien CornelisseIn 150 woorden

Ik staarde naar mijn computer waarop al een tijdje de tekst stond: ‘De uitvaart begint zo dadelijk’

Ik staarde naar mijn computer waarop al een tijdje de tekst stond: ‘De uitvaart begint zo dadelijk.’ Een goede vriendin had haar moeder verloren en er mochten maar een paar mensen naar de begrafenis; ik keek thuis mee. Het beeld floepte aan en er verscheen een zaaltje. Ik zag mijn vriendin, haar man, haar broer, haar nichtjes.

Een voordeel van een online uitvaart bleek dat ik gewoon kon huilen bij de toespraken zonder dat ik me hoefde af te vragen of ik eigenlijk wel close genoeg was met de overledene.

Een nadeel was dat ik niet bemoedigend kon knikken naar de sprekers, die het allemaal zo goed deden. Een nadeel was ook dat ik niet mee naar buiten kon om nog even na te praten. Sterker nog: ik stond vijf minuten na de uitvaart op het schoolplein.

Het stomste was dat ik mijn vriendin niet even kon omhelzen. Al bedacht ik dat dat sowieso niet had gekund.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden