COLUMNJOOST ZAAT

Ik snap nu waarom kinderen niet op de juiste plek in de jeugdhulp terechtkomen

Joost Zaat artikel columnBeeld .

‘Ik moet kijken of het volgens de Spic kan’, riep de intaker van een plaatselijke ggz-organisatie. ‘Maar ik ga ermee aan de slag. Mail je verwijzing en dan neem ik contact op met de ouders.’ Zo kan het ook, dacht ik nadat ik de telefoon had uitgedrukt, maar wat is in godsnaam een Spic

In coronatijden gaan depressies door en zitten kinderen en volwassenen in de knel. De depressieve puber moet met grote haast zorg krijgen en niet pas over een paar maanden. Er waren, zonder dat ik het wist, al eerder allerlei clubjes met hem bezig geweest, zonder resultaat, en dat was nu een bureaucratische hindernis geworden. Als een van die instellinkjes ‘regiehouder’ was, moest de gespecialiseerde instelling waarmee ik nu belde maar zien of ze hun geld wel kregen. 

Ik mail de verwijzing. Een half uurtje later antwoorden ze dat ze aan de slag gaan en wel zien hoe ze de bureaucratie te lijf gaan.

Doordat we eventjes bijna geen gewone consulten doen, heb ik tijd om mezelf bij te scholen in het jargon van de huidige jeugdhulpverlening. Aan het eind van deze column weet u waarom het spaak loopt en jeugdhulpverleners wellicht in quarantaine op de bank overwegen of ze zich niet beter kunnen laten omscholen tot viroloog, intensivecareverpleegkundige of zelfs tot politicus of ambtenaar. In dat laatste geval kunnen ze na de crisis de boel versimpelen.

Spic staat voor Segment Profiel Intensiteit-Combinatie. De bedoeling is dat de gemeente financiert en dat hulpverleners zo afspraken met elkaar maken. Let op, er zijn drie segmenten: basisjeugdhulp waarin opvoedondersteuning valt, enkelvoudige specialistische jeugdhulp waarbij er een duidelijk idee is wat er aan de hand is en wat er moet gebeuren, en de ‘meervoudige specialistische jeugdhulp’ waarbij het allemaal heel ingewikkeld is, en er ook problemen zijn bij ouders waardoor het niet loopt. 

Maar met die segmenten ben je er niet. Er zijn elf profielen die ik hier niet allemaal ga opnoemen, maar die variëren van kinderen met problemen met hun ouders tot kinderen met niet-aangeboren hersenletsel. Die profielen zijn een ‘verfijning naar de karakteristiek van de hulp’. Er zijn zo dus 33 verschillende mogelijkheden, maar dan heb je ook nog ‘intensiteiten’ die iets zeggen over de duur die nodig is ‘om het gewenste resultaat te bereiken zoals opgesteld in het perspectiefplan’. Er zijn twee opties: langer of korter dan achttien maanden en daarbinnen weer kortdurend of intensief. Dus 33 maal 4 = 132 ‘producten’. 

Die arme intaker moet kleine Klaas van tevoren in een van die vakjes stoppen, anders dreigt er een betalingsprobleem. Als het arme kind hulp van meerdere instellingen krijgt, is er een hoofdaannemer en is de rest onderaannemer. En dan moet de hulpverlening nog beginnen. Nu snap ik dus waarom kinderen niet op de plek komen waar ze moeten zijn. Als de corona uitgeraasd is, is de jeugdzorg ook een prioriteit, en niet alleen de KLM.

Dagboek

Lees ook het coronadagboek van huisarts Joost Zaat, waarin hij vertelt over zijn huisartsenpraktijk tijdens de virusuitbraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden