ColumnJarl van der Ploeg

Ik raakte bevangen door een weemoedig verlangen naar mijn eigen buitenlandse reis en hoe die grijze bewolking van puberteit voor het eerst opentrok

Deze maand kwam ik er in één doffe klap achter dat mijn toekomst onmiskenbaar begonnen was. Al drie keer had ik de groep leerlingen op het hart gedrukt ‘jij’ te zeggen in plaats van ‘u’, maar het lukte ze niet.

‘Heeft u wel eens iets gevaarlijks meegemaakt met de maffia, meneer?’

‘Wat doet uw vrouw voor werk, meneer?’

‘Denkt u dat die tasjes van Louis Vuitton echt zijn, meneer?’

Een van mijn voormalige docenten had gevraagd of ik tijdens de jaarlijkse buitenlandse reis van mijn middelbare school een rondleiding wilde geven door Napels. We hadden geen duidelijke plek afgesproken, maar ik herkende ze meteen: een groep aspergebleke Hollanders met veel te zomerse kleren aan. De meisjes verkeerden in een continue staat van gekwebbel en de jongens blonken uit in hetgeen waarin puberjongens nou eenmaal uitblinken: het verspillen van tijd en energiedrank.

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Ze werden in de gaten gehouden door vier afgepeigerde leraren en een Nederlandse buschauffeur die, in plaats van zijn gebruikelijke pakje halfzware shag, deze week twee pakjes halfzware shag rookte, omdat hij zijn touringcar door het diabolische verkeer van Napels moest zien te loodsen terwijl er vanuit elke steeg een onafgebroken rits scooters de weg op jakkerde, allemaal krijsend als demonen.

Ik vertelde wat verhalen over mijn werk als journalist en toen ik klaar was, spatten de scholieren in groepjes uiteen om van hun avondlijke vrije tijd te genieten – overduidelijk het ware hoogtepunt van die dag.

Opeens raakte ik bevangen door een weemoedig verlangen naar mijn eigen buitenlandse reis. Wij gingen naar Lissabon en hoewel ik mij van de stad weinig herinner, weet ik nog dondersgoed hoe die typisch grijze bewolking van de puberteit die week voor het eerst opentrok. Omdat er geen ouders aanwezig waren, laat staan oudere broers met veel meer verstand van het leven, konden wij, de jongens en meisjes van 5 vwo, voor het eerst zonder gêne doen alsof we mannen en vrouwen waren.

Ik geef toe: vooral de meisjes waren er bedreven in. Iedere avond drentelden ze door die grote, onbekende stad alsof ze het al jaren deden, ongetwijfeld omdat ze hun onzekerheid diep hadden weggestopt achter lagen make-up en de dekking van de invallende avondschemer. Wij jongens, hoofdzakelijk voortgedreven door de dictatuur van ons libido, liepen daar weer gedwee achteraan, maar toch heb ik mij sindsdien nooit zelfstandiger gevoeld. Voor het eerst waande ik mijzelf volwassen, wat automatisch betekende dat de echte volwassenen ook omhoog schoven op die immer doordraaiende roltrap richting de ouderdom – zij waren opeens meneren en mevrouwen geworden.

‘Dank u wel hè, meneer’, zeiden de leerlingen nog net voor ze in de steegjes van Napels verdwenen. ‘O, sorry!’, corrigeerde een meisje zichzelf. ‘Dank je wel!’.

‘Maakt niet uit’, antwoordde ik. ‘Geniet vooral van je avond.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden