columnsylvia witteman

‘Ik móét even tegen je aan lullen hoor’, zei de oude vrouw, ‘ik word helemaal gek’

null Beeld

In de druilerige Nicolaas Beetsstraat stond een jonge vrouw in zo’n Afghaanse schapenjas een aanmerkelijke hoeveelheid kartonnen dozen in de afvalcontainer te gooien. Naast haar was een meisje van een jaar of 3 geheel verzonken in een klein doosje rozijnen. Met garnalenvingertjes peuterde ze er telkens één rozijn uit, bekeek die van alle kanten, beet hem met de voortandjes doormidden en kauwde genietend.

Er kwam een bejaarde vrouw aanlopen met een volle vuilniszak. Ze leek op een sterk verouderde tante Sidonia, lang en mager, met een kuif van grauwe staalwol. ‘Dag mevrouw Tineke’, zei de jonge vrouw vriendelijk. En tegen het meisje: ‘Zeg eens dag mevrouw Tineke...’

De oude vrouw maakte een afwerend gebaar. ‘Láát die schat toch!’, riep ze. ‘Maar ik móét even tegen je aan lullen hoor. Ik word helemaal gek, daarboven.’ Ze wees in de richting van het huis waar ze uit was gekomen. ‘Ik zeg elke ochtend, Jaap, zeg ik, Jaap, ga in godsnaam wat dóén. Ga een eindje lopen, dat heeft de dokter ook gezegd, dat is goed voor je suiker ook, en je weet het niet, straks mogen we helemáál niet meer naar buiten. Maar dat kan Jaap niks schelen. Niks kan Jaap ooit wat schelen, al stond de hele stad tot tweehoog onder water, want dan zit hij droog, op driehoog.’

De jonge vrouw schudde meelevend haar hoofd. Het meisje beet weer een rozijn doormidden. De oude vrouw haalde diep adem en vervolgde: ‘En dan zegt hij: mens, laat me met rust, ik ben 75. En dan zeg ik, weet je hoe oud de nieuwe president van Amerika is? 78! Die man heeft tenminste wat te doen, dat houdt hem jong. Ik ook. Ik heb mijn huishouden, en...’

De wind voerde een plastic floddertasje door de Nicolaas Beetsstraat. Het werd naar de boekwinkel op de hoek geblazen en begon daar aan zo’n langzame dans tegen de gevel, net als in de fameuze scène uit American Beauty. Het meisje keek er met grote ogen naar.

‘En hij krijgt pillen tegen de jeuk, maar die néémt-ie niet’, vervolgde de oude vrouw. ‘En dan zit hij de hele dag te schurken in die stoel. Ik word gewoon misselijk van die man.’

Ik dacht aan Nicolaas Beets en zijn gedicht ‘Echtpaar’. ‘Een vrouw is voor de man, wat voor de boog, de pees,/ Zij buigt hem, maar gehoorzaamt hem/ Zij trekt, maar dient hem steeds/ Tezaam een nuttig paar/ Is zij niets zonder hem, en hij niets zonder haar.’

De plastic zak danste. Het meisje peuterde nog een rozijn tevoorschijn en stak toen het doosje tussen de twee vrouwen omhoog.

‘Op!’, riep ze trots. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden