COLUMNDirk poetst

Ik moet de cliënt ‘altijd met meneer/mevrouw aanspreken’, maar wellicht had een volhardend ‘opaatje’ van mijn kant meneer K. wél ontdooid

Boekverkoper Dirk Meuleman (63) schrijft voor de Volkskrant een tiendelige reeks over zijn ervaringen als invalkracht in de thuiszorg.

null Beeld Annabel Miedema
Beeld Annabel Miedema

De deur gaat met moeite open. Reclamefolders, kranten en ongeopende post vormen een barricade. De gang leidt naar een kleine, tot de nok toe volgestouwde woonkamer. Daar liggen, naast de stapels oude kranten, lege chipszakken, bierblikjes, pizzadozen, halfvergane afhaalmaaltijden en veel, heel veel plastic. De stank is bijna ondraaglijk.

Ik kijk naar Horrorhuurders & huisjesmelkers, een guilty pleasure. De illusie zelf met een dergelijke situatie te worden geconfronteerd was mij tijdens het sollicitatiegesprek meteen ontnomen: er gaat aan elke nieuwe aanmelding een inspectie door de organisatie vooraf. Jammer, maar wel begrijpelijk.

Mijn werkbriefje is opnieuw akelig leeg. Afgezien van mijn vaste dienst heb ik slechts één schamele invalbeurt. Dat zal voorlopig wel zo blijven, want de gemeente gaat pas over vijf maanden weer aanbesteden, zo stond in de nieuwsbrief van de zorgorganisatie. Eerlijk gezegd komt het me nu even niet zo slecht uit; ik moet de balans gaan opmaken voor mijn internetboekhandel.

Als ik begin met het sorteren van de bonnetjes en facturen dwalen mijn gedachten voortdurend af. Het aanhoudende lenteweer is niet bevorderlijk voor de concentratie. Wat had meneer K. nu precies bedoeld, de laatste keer dat ik hem bezocht, toen hij zei dat het slecht met hem ging? Doorvragen had niets opgeleverd. De boodschap luidde zoals altijd: kom niet te dichtbij.

Uit nieuwsgierigheid las ik onlangs de Informatiebrochure Medewerkers van de zorgorganisatie nog eens door. Bij het onderdeel Beleefdheid viel mijn oog op ‘nooit tegen een cliënt opa/oma(tje) zeggen, maar altijd met meneer/mevrouw aanspreken’. Wellicht had een volhardend ‘opaatje’ van mijn kant meneer K. wél ontdooid. Ik had immers een propvol prikbord met foto’s van zijn kinderen en kleinkinderen in het slaapgedeelte van het appartement zien hangen. Zal ik nog eens in burger bij hem langsgaan en het gewoon proberen?

Om de administratieve sleur wat te doorbreken open ik voor de zoveelste keer mijn zakelijke mail. Ik zie dat ik twee bestellingen heb binnengekregen via Boekwinkeltjes. Met als gevolg dat ik mij luttele seconden later opnieuw tussen de stapels boeken in de woonkamer van mevrouw D. bevind. Ook zij was actief op deze site. Wat zouden haar winstverwachtingen zijn?

Thuiszorg is een breed begrip. Zelf bungel ik in de rangorde ergens onderaan. Begrijpelijk: één stapje hoger en je hebt een diploma nodig. Ik ontbeer de ambitie om te klimmen op de zorgladder, maar ben wel nog steeds nieuwsgierig naar wat ik zal tegenkomen.

Tot nu toe was dat weinig alarmerend en in de meeste gevallen Hollands netjes. Mijn taak is doorgaans het nog netter maken. De vetgedrukte waarschuwing ‘niet de eigen problemen en zorgen delen met de cliënt!’ uit de brochure, onder het kopje Respect, had ik dan ook graag af en toe genegeerd. Om een enkele cliënt duidelijk te maken dat de eisen wat betreft schoonmaak wel wat naar beneden konden worden bijgesteld. Of om te wijzen op de bedroevende staat waarin de schoonmaakspullen zich bevonden.

Ik klap mijn ordner dicht en staar een tijdje voor me uit. Dan gaat mijn telefoon. Of ik morgenochtend kan invallen. Tuurlijk kan ik dat. Het avontuur blijft lonken...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden