ColumnAaf Brandt Corstius

Ik mis het nu al om uitgebreid Sinterklaas te vieren

Gisterochtend werd ik wakker en dacht ik ‘vaccin’. Het woord dat je te binnen schiet als je wakker wordt, is vaak een goede indicatie van de statische ruis die de rest van de dag in je hoofd zal zitten en je moet dus blij zijn als het een leuk woord is.

Vaccin. Ik durf er nog niet in te geloven, want dan kun je teleurgesteld raken en daar heb ik geen zin in. In nieuwsberichten met ‘9 dingen die je over het vaccin moet weten’ probeer ik de nadelen van het mogelijke vaccin te vinden, maar ik heb ze nog maar amper gevonden. Dus dan probeer ik ze zelf te verzinnen.

Daarna laat ik soms even de gedachte toe hoe de wereld eruit zal zien als we gevaccineerd zijn. Ik kan me daar moeilijk iets bij voorstellen. Dat is eigenlijk raar; dat je je na acht maanden in een nieuwe situatie, de oude situatie niet meer kunt voorstellen.

Maar ik weet ook dat een periode de neiging heeft om te verschrompelen als hij achter je ligt. Vergelijk corona even met een vakantie (een erg saaie, angstige vakantie waarin je te vaak naar Op1 hebt gekeken).

Op vakantie denk je: deze twee weken op een Spaanse berg lijken eeuwen te duren! Wow. Ik word hier echt een ander mens. Thuis ga ik ook een touwen hangstoel ophangen. Ik ga sowieso alles anders doen. Ik verveel me. Wat goed. Dit is een onvergetelijke tijd.

En dan kom je thuis, zit je twee dagen achter je bureau en ben je die hele berg vergeten. Hoe heette de man van het restaurantje ook alweer waarmee jullie een innige vakantievriendschap hadden gesloten? Was het Juan of Pedro? Geen idee.

Dat, dus. Ik weet natuurlijk heus nog wel hoe het leven voor corona was en ik denk dat ik er na het vaccin (niet te stellig ‘na het vaccin’ zeggen, Aaf) ook zo weer inglijd.

En wat heb ik dan het meest gemist?

Heel veel dingen. Bergen, bijvoorbeeld, en plannen maken. En ik mis het nu al om uitgebreid Sinterklaas te vieren.

Maar raar genoeg denk ik het vaakst terug aan een klein theater in Amsterdam waar ik in de pre-coronatijd vaak kwam. Na de voorstelling liep ik altijd naar het stervensdrukke cafeetje van dat theater. Ik drong me naar de bar om drankjes te bestellen en daarbij ademde ik vrijuit in mensen hun gezichten en zij ademden in mijn gezicht. Dan stelde ik me op aan de rechterkant van de bar. En dan bestelde ik iets.

Dat deed ik allemaal zonder erover na te denken. Dat, dat mis ik het meest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden