Column Aaf Brandt Corstius

Ik luisterde 10 uur achter elkaar naar September Jazz

Het zal vast iets met hooggevoeligheid te maken hebben, of een andere moderne aandoening die mensen goed uitkomt, maar ik vind muziek vaak te intens. Dit is de reden dat ik jarenlang heb geleefd met slechts één cd, Clandestino van Manu Chao, die geschikt bleek te zijn voor tijdens het ontbijt, de afwas en als er mensen kwamen eten: de drie momenten waarop ik muziek draaide.

Het is niet zo dat ik niet van muziek hou, integendeel, maar ik geloof dat ik er zoveel van hou dat ik er te veel in opga. Na al die jaren Manu Chao enterde er, godzijdank, iemand met veel muziekliefde en -smaak mijn leven, en nu leef ik te midden van honderden lp’s die om en om worden opgezet. Maar als hij even niet thuis is, luister ik graag naar muzak.

Ik geloof dat je niet moet toegeven dat je van muzak houdt, het is net zoiets als toegeven dat je een ovenschaal bezit waarop in zwierige letters ‘serviamo la pasta Italiana’ staat, en dat je die nog mooi vindt ook. Of nee, muzak fijn vinden is nog erger dan die ovenschaal waarderen, want die schaal is er tenminste nog voor bedoeld om gewaardeerd te worden, terwijl muzak er alleen maar is als achtergrond. Als behang, als ruis in een ruimte die van wat ruis moet worden voorzien.

Maar goed, ik hou ervan. Volstrekt generieke muziek, die klinkt alsof ik volstrekt generieke koffie zit te drinken in een volstrekt generieke Starbucks.

En toen ontdekte ik September Jazz. Op YouTube. September Jazz is een tien uur durende soundtrack van Cozy Fall Jazz Cafe Music to Study, Work, Relax. Ik weet niet meer hoe ik hem vond. Misschien had ik cozy ingetypt. Misschien cafe music. Misschien cozy fall jazz cafe music. In ieder geval zette ik September Jazz aan, met als beeld op de achtergrond een geel kopje met, ja, een geel herfstblad eronder, en ik luisterde tien uur achter elkaar naar September Jazz, op een zondag, toen mijn man in Londen was.

Nu is het oktober, dus nu heb ik October Jazz. 10 Hours of Autumn / Fall Warm Jazz Bar Piano and Saxophone Instrumental Music to Relax. Het achtergrondplaatje: een kop koffie met verse koffiebonen op het schoteltje, een platenspeler en, natuurlijk, een pijp kaneel.

Als ik even wil afwisselen, kan ik ook Autumn Jazz aanzetten. Of vooruitlopen op Winter Jazz (plaatje: twee handen in Fair Island-handschoenen die een verse sneeuwbal in de vorm van een hartje vasthouden). Of Rainy Jazz. Of Snow Jazz.

Al moet ik ermee oppassen. Toen mijn man laatst een halve dag weg was, had ik heel lang October Jazz aanstaan, en na ongeveer vier uur gebeurt er iets geks: dan moet je bijna overgeven.

Zou al deze muzak me dan toch nog naar de echte muziek brengen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden