Sander DonkersIn 150 woorden

Ik legde Tante Jo de werking van luxaflex uit, maar ze leek het niet te willen horen

Als ’s ochtends mijn moeder naar haar werk was vertrokken, hees mijn dierbare Tante Jo zaliger de luxaflex in de huiskamer omhoog. Daglicht moest ze hebben, bij regen en zonneschijn. Dat je met luxaflex het daglicht binnenlaat door de lamellen open te draaien wilde er niet in. Ook na onze vaak herhaalde uitleg ging ze ermee door. Als in een milde koude oorlog liet mijn moeder ze dan bij thuiskomst meteen weer zakken.

Toen Tante Jo’s verhalen met de jaren in samenhang afnamen en in openhartigheid toe, begon ze steeds vaker over de akelige dood van haar jonge zusje, Tannie, die zulke mooie krullen had gehad. De rillingen trokken door haar oude lijf toen ze vertelde hoe er wekenlang witte lakens voor de ramen van het huis hadden gehangen. Geschrokken vroeg mijn moeder waarom ze dat nooit eerder had gezegd, maar zelf zag Tante Jo het verband met haar afkeer van luxaflex niet zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden