Opinie Moederschap

Ik leef graag in een land waar overheidsbemoeienis of sociale druk niet zo dicht in de persoonlijke levenssfeer kruipt dat een ander bepaalt of ik aan-recht of niet

Een moeder aan het werk aan de keukentafel. Naast haar is haar zoontje aan het vingerverven. Beeld Iris Loonen/Hollandse Hoogte

Ik krijg vaak wat verbaasde reacties. Jij? Met die mooie loopbaan, managementboeken, bestsellers op naam en een gave plek op het podium nu? Heb jij écht negen jaar thuis voor je kinderen gezorgd? Ja dus. Nou, bijna dan. Ik ben al die jaren ‘een beetje’ blijven werken, studeren en schrijven. Een tot twee dagen per week. Om bij te blijven. Maar ja dus. Voornamelijk thuis. Met veel genoegen. Grootste loopbaanambitie destijds: opperschoolreisjesmoeder.

Moest me vaak verantwoorden. Hoezo? Zo getalenteerd en rete-ambitieus. Je bent nota bene gepromoveerd. Nou gewoon, omdat mijn partner en ik niet zo’n zin hadden in meedoen in de ratrace. We multitasken stressvol vonden. En het fijn vonden om onze kinderen veel zelf mee te maken. Lego, best gaaf is. Dat onze jongste een vroeggeboren baby was en veel extra zorg nodig had, gaf een zetje, maar was niet de enige reden.

Ik heb heel wat aardige en minder aardige gesprekken gevoerd met mijn fulltime of vier-dagen-per-week werkende vriendinnen en schoolpleinmoeders. Snapte dat nooit zo. Ik vond hun keuze prima. Maar niet voor mij. Ik vond mijn loopbaanbreak nauwelijks belemmerend. Noch kapitaalverspilling. Ik heb toen de tijd er rijp voor was, de draad weer opgepakt. En doe nu vol verve mijn ding. Meer uren dan de meeste mensen. Met veel succes. En mijn partner is nu wat meer thuis. En de kinderen zijn ouder en best goed ‘gelukt’.

Baudet schrijft een essay over gezinnen, over de rol van vrouwen en opvoeding van kinderen. En o ja, over abortus en euthanasie. Dat ook. Veel boze vriendinnen. ‘Baudet wil ons terug aan het aanrecht.’ ‘Laten we ten strijde trekken.’ Ik waan me terug in de tijd. Probeer weer uit te leggen dat thuis zijn met kinderen echt ook oké en fijn kan zijn. Dat ik vind dat het opvoeden van jonge mensen best een serieuze bezigheid is, die aandacht vraagt. Dat ik soms ook denk dat veel kids nu een burn-out hebben, niet alleen van hun telefoon en de onderwijsdruk, ook van heen-en-weergesleep tussen thuis, school, opvang, twee ouderlijk huizen bij gescheiden ouders. Dat we misschien inderdaad wat te weinig stilstaan bij het wonder van nieuw ­leven. Opvoedrust heeft wel wat. Voor mij althans. En ik zie andere zorgmodellen ook werken. Bij anderen.

Ben ik nu een achterlijke traditionele muts die zich achter oude man-vrouwrollen schaart? Dacht het niet. Heeft niks met man-vrouw of genderdingen te maken: wij hebben een twee-moedergezin. We vonden dit gewoon rustiger en beter werken. En hadden het geluk en de financiële ruimte te kúnnen kiezen. En dat blijf ik graag doen en ik hoop dat mijn kinderen dat over een paar jaar ook kunnen. Zelf kiezen. Want heren politici en dames medemoeders: ik kies graag zelf. Leef graag in een land waar overheidsbemoeienis of sociale druk niet zo dicht in de persoonlijke levenssfeer kruipt dat een ander bepaalt of ik aan-recht of niet. Zou het fijn vinden als kinderopvang en zelf voor je kinderen zorgen dezelfde belastingvoordelen meebrengen. Kiezen? Dat kan ik zelf. Echt. Einde debat. Stapje terug politiek.

Wat mij betreft.

Danielle Braun is corporate antropoloog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden