Sander Donkers in 150 woorden

Ik laafde mij even aan de lichtheid van gekrioel op het voetbalveld

Zomaar een avond waarop ik een hoek omsla en opbots tegen een rij voetbalvelden, onmogelijk groen in het felle kunstlicht. Tientallen kleine kinderen darren er rond pionnen en kleine doeltjes. Een zachte regen dempt het geluid van hun opgewonden stemmen. Dof knalt een voet tegen een bal.

Door een natte, beslagen bril lijkt het of alles maar wat krioelt. Maar ik weet dat er een zekere orde heerst. Binnen die hekken worden spiertjes gekweekt, kluiten gewassen, ruzies gemaakt en weer bijgelegd, eigen talenten ontdekt, teleurstellingen weggeslikt, bondjes gesmeed. En straks zijn ze allemaal lekker moe.

Heel overzichtelijk. Net als de man die buiten het hek met zijn handen in zijn zakken naar het tafereel staat te kijken, vol van warm gemijmer over iets dat ver teruggaat en nog lang zo zal blijven. Die man behoort tot dezelfde orde. Hij laaft zich even aan de lichtheid, wetend dat het voorbij de volgende hoek weer donker wordt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden