Column Sylvia Witteman

Ik kénde dat hele Osdorpplein niet eens, moest ik me dan vanuit mijn bekakte buurt met die naam gaan bemoeien?

Wij leven in onrustige tijden. Zo is er nu weer wat te doen over het Amsterdamse Osdorpplein. Ooit heette dat ‘Osdorpplein’. Geen speld tussen te krijgen, maar toch besloot de gemeente die naam te wijzigen in ‘Centrum Nieuw-West’. De nieuwe naam sprak blijkbaar niet tot de verbeelding, want iedereen bleef gewoon ‘Osdorpplein’ zeggen. Geen probleem, leek me, maar de gemeente besliste anders: er moet wéér een nieuwe naam komen voor dat plein, en wij, ‘bewoners, ondernemers en bezoekers’ mogen die met zijn allen kiezen via een enquête.

Ik ben dol op enquêtes, dus daar zat ik al op noemdenaam.amsterdam.nl en bekeek de keuzemogelijkheden. Moest het Osdorppoort worden, Osdorperhart, Osdorpkwartier, Tuinstad Mokum of toch weer gewoon Osdorpplein? Ik wou de laatste al gretig aanvinken toen mijn geweten begon op te spelen. Ik kénde dat hele Osdorpplein niet eens, moest ik me dan vanuit mijn bekakte Museumbuurt met die naam gaan bemoeien?

Daar zat ik al op de fiets, onder een dreigend zwerk. Na 20 minuutjes flink doortrappen doemde het plein op. Een lelijk plein, maar het bood alles wat een plein hoort te bieden: een Hema, een sportschool, een H&M, een FEBO, een Action, een McDonalds, een theater en een viskraam.

Zodra ik mijn fiets had geparkeerd begon het te regenen. Ik liep een cafetaria binnen, ‘Ons Dorpje’ geheten, die leeg was, op een man een een vrouw na die samen aan een tafeltje zaten. De vrouw was een jaar of 40, droeg een hoofddoek en leek me Turks van origine. De man, rond de 70, zag er zo Amsterdams uit als menselijkerwijze mogelijk is, namelijk als Rinus Michels. Hun samenhang was niet duidelijk.

‘Ik had gehoopt dat we het nog een half uurtje droog zouden houden’ zei de vrouw. ‘Ja’ antwoordde de man. Ze zwegen allebei. ‘Die buienradar is de laatste tijd ook niet meer betrouwbaar’ hernam de vrouw na een tijdje. ‘Nee’ zei de man.

Buiten kwam er een beige getinte jongeman gehaast voorbijlopen, met een in plastic verpakt droogrek onder zijn arm. ‘Kijk nou’ zei de vrouw lachend. ‘Die wil gauw zijn was ophangen! Nou, dat zal lekker opschieten, met dit weer!’ De man gaf een kort, snorkend grinnikje ten beste. Daarna zwegen ze weer.

‘Nou, het is bijna droog’ zei de vrouw na geruime tijd. Ze stond op. ‘Ik durf het wel aan. Fijne dag nog, meneer van Veen!’ De man knikte vriendelijk.

Ik wist genoeg. Door de motregen fietste ik naar huis, opende de enquete en vulde vol overtuiging ‘Osdorpplein’ in.

Ik was nogal nat, maar dat was het waard geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden