Column Sarah Sluimer

Ik keek of mijn vader, die anderhalf jaar geleden doodging, nog te zien was in Streetview

Mensen speuren op Google Maps naar overleden geliefden, zo kopte de krant. Het zou onverwachte troost bieden om de zo gemiste nog even in de dagelijkse habitat te zien. Ik besloot eens te kijken of ik mijn vader, die anderhalf jaar geleden doodging, nog te zien was in Streetview. Ik vloog via mijn laptop naar het adres, het lieve witte huis, omringd door slootjes, waar ik ben opgegroeid. Ik hoopte vurig hem in de deuropening te zien staan. Zijn bril vettig, zijn schort om, vanwege de poussins, knapperig gouden aardappels en boerencake die hij zingend en tierend voor me in elkaar gedraaid zou hebben. De warme grote knuisten die mijn wangen kort zouden aaien.

Zijn onrust bij binnenkomst, omdat er altijd direct iets getoond moest worden. Een nieuwe groentetuin, die binnen een half jaar compleet overwoekerd zou zijn. Een broedkast vol parmantige poelepetatenkuikens, met opengesperde snavels en duivelsoogjes, die hij vertederd nét te dicht onder de warmtelamp zou zetten. Een overdadig bloeiende waterlelie in de vijver. De onopgevoede Friese stabij die briesend over het metershoge tuinhek zou springen. Hij zou glimmen.

We zouden een spannende avond tegemoetgaan, omdat mijn vader nu eenmaal maar even echt gezellig kon zijn. Hij vond zelf misschien van wel, maar bij hem zat je altijd op het puntje van je stoel, te wachten op de eventuele omslag. Ik zou afwisselend zinderend veel van hem houden en met een ruk willen opstaan om met slaande deuren naar mijn veilige thuisstad te vertrekken.

Google Maps heeft het huis in een kale winter gefilmd. Geen klimmende rozen of groene kastanjetakken. De deuren zijn dicht, er staat geen auto op de oprit. Ik zoom in en probeer de woonkamer te zien, maar de ramen houden me spiegelend buiten.

Ik moet denken aan de verfilming van The Witches, uit 1990, waarin een Noors meisje door een heks wordt opgesloten in een boerentafereel. Iedere dag zien haar machteloze ouders haar op een andere plek, in olieverf gevangen. Ze voert de ganzen, staat op het bruggetje, kijkt mistroostig in de verte. Tot ze oud en krom is en langzaam begint te vervagen. En dan is ze weg.

Ik stel me voor dat mijn vader in Google Maps wél voor het huis had gestaan. Misschien bij de brievenbus, graaiend door de reclamefolders. Rommelsloffen aan, rode wangen van de kou en de borreltjes. Zich onbespied wanend opeens een oude man.

Het lukt niet.

De laatste jaren was hij dan wel meer aan huis gekluisterd, te pakken kreeg je hem nooit. Die raadselachtige vent, ik kan hem zelfs nu niet op één plek in de tijd stollen. Hij is voorgoed en met een klap vertrokken, niet langzaam weggevaagd.

Ik zeg het niet graag, maar het had niet anders moeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden