ColumnSylvia Witteman

Ik kan niet wachten tot ze bij m’n moeder in het verpleeghuis langskomen met een sint-bernard

Mijn oude moeder heeft een nieuwe heup gekregen, en ligt van het een en ander bij te komen in een verpleeghuis. Het huis heeft een ironisch-lieflijke naam (laten we het ‘De Lusthof’ noemen) voor een treurige flat vol zieke mensen in een ongezellige buitenwijk, maar mijn moeder wordt goed verzorgd. Zij krijgt echte boter op haar brood en om de dag een ei. Ze wordt in bed gewassen en voelt zich ‘als een baby’.

Op gezette tijden fiets ik naar De Lusthof en breng dan kleinigheden mee die haar ziekbed verlichten. Een bordje pannekoeken. Een puzzelboekje. Een foto van haar kleine sinaasappelboom, thuis, om te bewijzen dat het écht goed met hem gaat: kijk maar, er komen alweer nieuwe sinaasappeltjes aan. Ze zijn nog groen, maar ze worden gauw oranje. Ja, ik heb hem ­water gegeven. Ja, ik zal hem morgen besproeien met de plantenspuit. Dat vindt hij vast lekker.

Veeleisend is mijn moeder niet. Mijn aanbod om de puskleurige, kale muren van haar kamer met vrolijke posters te behangen wees ze af. Een kalender hangt er wel, zo’n ouderwetse, kartonnen, met een schuifje dat op 26 april stond. Toen ik het naar de juiste datum schoof zei mijn ­moeder ‘Ach, láát toch...’ Wat doet het er ook toe, als je in de 80 bent?

Wel wilde ze graag nieuwe antislipsokken. Dat snap ik wel. De antislipsokken die ze van het ­ziekenhuis kreeg zijn groen, en overdekt met witte kruisjes. Daardoor lijken ze op oorlogs­begraafplaatsen. Mijn moeder draagt een compleet Margraten aan elke voet, en daarmee schuifelt ze alweer helemaal zelf naar de wc. Héél voorzichtig.

‘Ik ga maar weer eens’, zeg ik altijd na een uurtje. Dat vindt mijn moeder best. Ze weet dat ik gauw weer terugkom. Niet alleen voor haar, trouwens. Op de site van De Lusthof heb ik gelezen dat er ‘regelmatig een dierenbezoekteam langskomt’: een ‘lieve Berner sennenhond en vier cavia’s zijn dan te gast. De grote knuffelhond heeft opleidingen gevolgd en is een gecertificeerde therapiehond.’

Ik kan niet wachten tot ik die dieren te zien krijg. Zouden die cavia’s op de rug van die sint-bernard zitten, en zwaaien met minuscule vlaggetjes? Zou die lieve, grote hond een vaatje cognac om zijn nek hebben hangen, zoals vroeger, in de Alpensneeuw? Mijn moeder zou best een borreltje lusten, maar ja, dat geven ze je niet, in De Lusthof, nog geen vingerhoedje pleegzuster bloedwijn. En zelf durf ik ook geen fles jajem naar binnen te smokkelen, dat is vast heel erg verboden.

Mijn moeder moet maar gauw naar huis.

Maar eerst wil ik die hond zien. Met die cavia’s op zijn rug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden