Dagboek van een huisartsJoost Zaat

Ik kan mijn jongere maatjes uit de praktijk niet alle coronadiensten laten doen

Zondagmorgen acht uur op de huisartsenpost. De ingang is verplaatst, ik kan nu vrolijk naar de telefoniste van het ziekenhuis zwaaien. Bij aanvang dienst krijgen we een strikte instructie over de ‘nieuwe werkwijze’. Welke klachten zien we in de ‘vieze kant’ en welke in de schone? Opnieuw krijgen we uitleg over de volgorde van het aantrekken van onze beschermingsmaterialen: eerst je handen wassen, dan je overal of schort aan, dan je mondkapje met controle of het wel goed sluit, dan je bril, dan weer handen-alcohol en dan je handschoenen. Ik moet elke keer toch weer nadenken en het is fijn als iemand het opnieuw vertelt. Uittrekken luistert trouwens veel nauwer. 

Een van mijn collega’s maakt zich druk over mijn leeftijd. ‘Opa’s en oma’s van 67 zitten binnen en jij bent hier?’ ‘Ik ben geen opa en ik kan mijn jongere maatjes uit de praktijk niet alle coronadiensten laten doen.’ Zolang er geen dwingend advies van mijn beroepsorganisatie is, doe ik mee.

Om half tien zie ik mijn eerste patiënt − gewoonlijk heb ik er dan al tien gehad. De collega aan de coronakant heeft om half twaalf ook maar een paar patiënten gezien. Geen enkele echte covid-19-patiënt gelukkig. Even snel een broodje, glaasje water, plassen en dan het pak in. Onvermoede problemen. Hoe kijk je in een oor met zo’n grote duikbril op? Na een uurtje is ook het zuurstofgehalte in mijn eigen bloed lager dan dat van de patiënten die ik zie.

Tussen de patiënten in heb ik niks te doen. Coronanieuws kan me gestolen worden. Plots zie ik dat de pc een luidspreker heeft. Kan ik mooi naar een opgenomen livestream uit het Concertgebouw kijken: de Duivelstriller-sonate van Giuseppe Tartini. Volgens de componist had in een droom de duivel Guiseppe’s ­viool geleend en daar onwaarschijnlijk mooi op gespeeld. Na het ontwaken had hij geprobeerd dat op te schrijven. Helemaal gelukt was dat niet, maar die ­Sonata del diavolo was toch het beste dat hij ooit had gecomponeerd. Drie eeuwen later heeft Tartini gelijk: schoonheid moet ons troosten.

Tijdens de coronacrisis schrijven de huisartsen Danka Stuijver en Joost Zaat op werkdagen beurtelings over hun ervaringen in de praktijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden