Column

Ik hield van Baby Bibi zonder dat zij er iets voor deed

Beeld ANP

Mijn neef heeft een kind gekregen. Een dochter. Ze heet Bibi. Mijn neef was altijd al een vader, alleen had hij tot nu geen kind dat zijn vaderschap staafde. Hij is verantwoordelijk, empathisch, genuanceerd. Hij is tevens rechter. Ook dat was hij al zijn hele leven.

De dag na de bevalling kreeg ik een geboortekaartje toegestuurd; kennelijk stond de hele machinerie al klaar, wachtend op groen licht. Een geboorte is ook een sociale proef: het valt nooit helemaal te voorspellen hoe men zal reageren. De laatst overgebleven oma (93 jaar oud) was verguld en daas van de absurditeit dat zij zo'n klein leventje vasthield. De familieleden die het vooralsnog niet lukte zelf kinderen te krijgen, hadden iets weg te slikken, en deden dit in stilte. Mijn vader leefde op zijn manier mee. Hij knipte willekeurige krantenkoppen uit waarin haar naam figureerde, zoals hij ook regelmatig doet met koppen waarin de naam 'Daan' voorkomt. In dit geval: 'Bibi' moet weg, vinden links én rechts' en 'Wat richt Bibi allemaal aan?'.

Voor mijn eerste bezoek aan baby Bibi kocht ik de kinderboeken die ik vroeger graag las, zoals Karlsson van het dak. 'Net dik genoeg', zei ik trots, toen ik het boek overhandigde. De vader was er blij mee, maar zei op verbaasde toon dat ik vast wel wist dat het nog jaren duurde voordat zijn dochter haar eerste letters zou lezen.

De tijdsbalk van kinderen, ik heb er geen enkel gevoel voor. Of een kind nu 5 of 9 jaar is, ik zie hetzelfde: een wezen dat aanzienlijk jonger is dan ik. Toen ik Bibi op mijn schoot tilde, drukte ze haar hoofd in mijn oksel en greep ze met haar handje naar mijn tepel, die uit verwarring hard werd. Ze begon eraan te hengsten. Het viel me zwaar dat ik haar moest teleurstellen.

Mijn associaties zijn ongeleid en zeggen me dat ik niet klaar ben voor het vaderschap. Zittend op de bank, met baby Bibi in mijn armen, schoten de woorden van komiek Louis CK door mijn hoofd. Louis houdt weliswaar van zijn dochters, maar wenst ook dagelijks dat ze nooit geboren waren. Tot overmaat van ramp had ik enkele dagen geleden in de krant gelezen dat in een ziekenhuis in Zwolle een baby was onthoofd. Het kind kwam te vroeg en wilde er niet uit. De arts trok aan de benen van het kind, steeds harder. Het hoofd van de baby bleef achter in de baarmoeder en werd via een keizersnede verwijderd.

Ik aaide het achterhoofd van baby Bibi, streek over de kale plek waarop ze slaapt. Ze lachte naar me. Die warme, schone, talkachtige lucht die een baby verspreidt, en waar moeders nog decennia lang naar terugverlangen. Grote, nieuwsgierige ogen. Gekir van opgetogenheid. Het werkte. Baby Bibi werkte. Ik benijdde haar, omdat ik van haar hield zonder dat zij er iets voor had hoeven doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden