ColumnThomas van Luyn

Ik heb zitten googlen op ‘slaapmutsen’, en dat is niet iets waar ik trots op ben

Beeld Aisha Zeijpveld

Ik werd vannacht wakker met een koud hoofd. Verder alles lekker warm, maar mijn hoofd had het ongemakkelijk koud. Nooit geweten dat het kon. Wie heeft er nou een koud hoofd? Mijn kleren lagen uitgetrappeld naast mijn bed, dus ik viste er mijn onderbroek uit en zette die op mijn hoofd. Dat heb ik al vaker gedaan in mijn leven, heel vaak zelfs, maar altijd met humoristische intenties, nooit vanuit thermisch oogpunt. Gelukkig draag ik altijd boxers, dus de pasvorm was prima. Het weefsel was echter licht en luchtig, teneinde de ventilatie te bevorderen en mij voor een zweterig klokkenspel te behoeden, met als ongewenst gevolg dat nu ook mijn hoofd geventileerd bleef, terwijl ik juist isolatie beoogde. 

Opnieuw dook ik de klerenknoedel in, en ditmaal viste ik mijn trui op en schoof die over mijn schedel. Dat was warmer, maar het was wel een ontzettende hoop stof. Elke keer als ik van oor wisselde, moest ik alles opnieuw draperen. Dat had een hoop woelen tot gevolg en mijn vrouw begon afkeurende geluidjes te maken. Wat nu? Het was drie uur ’s nachts. Ik probeerde te slapen met mijn hoofd onder het dekbed, maar dat was natuurlijk heet en verstikkend. Droeg ik maar hoodies in plaats van truien, dacht ik, zoals mijn zonen; dan had ik nu niet in dit parket gezeten. Uiteindelijk accepteerde ik het onvermijdelijke: twee trappen afsjokken naar de koude gang, waar mijn muts woonde. En zo heb ik uiteindelijk, lieve mensen, met een muts op geslapen. The End.

Ik vertel u dit boeiende verhaal omdat ik heb zitten googlen op ‘slaapmutsen’, en dat is niet iets waar ik trots op ben, dus ik dacht: als ik u nu eerst vertel hoe traumatisch mijn koud-hoofdervaring was, kunt u misschien enig begrip voor me opbrengen.

Een aantal dingen valt op, in de zoekresultaten. Ten eerste dat er in de slaapmutsenbranche sinds de 19de eeuw niets is veranderd. Het zijn nog steeds slappe puntmutsen, soms zelfs met een pompommetje aan het eind, hetgeen me hoogst onpraktisch lijkt, tenzij men van plan is om de rol van Scrooge te spelen in A Christmas Carol. Het overbodige gedeelte van de muts, dus dat gedeelte waar geen hoofd meer in zit, moet je dan toch weer ergens kwijt. Dat lijkt me nauwelijks een verbetering ten opzichte van een trui op je hoofd.

Ten tweede krijg ik interessante producten aanbevolen bij het ‘Anderen kochten ook...’-gedeelte. Een rood pluchen hart met ‘I Love You’ erop. Een warme kruik van siliconen. Een uitklaptafeltje voor op bed. De boodschap is duidelijk: alleen eenzame mensen kopen slaapmutsen. Natuurlijk omdat ze het koud hebben, zo zonder warm lijf naast zich. Of omdat ze alle schijn van decorum hebben opgegeven omdat er toch niemand naast ze ligt voor wie ze er een beetje normaal hoeven uit te zien. Of omdat het vooral eenzame mensen zijn die aan carnaval doen, want de tweede categorie gerelateerde producten is verkleedkleren: clownspruiken, verpleegsterspakjes. Blijkbaar ziet men een slaapmuts niet als serieuze nachtkledij. Het ligt weer eens aan mij.

Ook wordt mij Het geheime dagboek van Hendrik Groen onder ogen gebracht. Omdat het vooral ouderen zijn die slaapmutsen kopen, met hun koude hoofden? Hoewel: Hendrik Groen is toch niet alleen een boek voor ouderen? Wat probeert Google mij te vertellen? Hm. Boven de zoekresultaten: een advertentie voor haartransplantatie in Turkije.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden