Column Nico Dijkshoorn

Ik heb wat lopen klootzakken met tv-formatjes en die wil ik even tegen jullie aanhouden

Nu tien mensen tegelijk een nieuw televisieprogramma gaan presenteren voel ik mij zo vrij om hier wat nieuwe ideetjes te ventileren. Je moet dat trouwens nooit zo noemen, als je met televisiemensen praat. Dat gaat heel anders.

Meestal spreek je af in een wegrestaurant of ergens in een megalomaan gebouw. Je gaat tegenover iemand zitten die een onuitspreekbare functie op zijn of haar borst draagt en daarna zeg je: ‘Ik heb de laatste tijd wat lopen klootzakken met bepaalde formatjes en die wil ik even tegen jullie aanhouden, beetje sparren, beetje lullepotten, no hard feelings als het niet matcht, maar volgens mij penetreer je hiermee het middensegment.’

Hier in de krant kan ik gewoon normaal doen, nou ja, hierna nog één keer dan, want ze gaan u op deze plek vanaf 1 januari penetreren met een nieuw geluid. Een goed moment dus om mijn ideeën aan u voor te leggen.

Ik zit te denken aan een programma over dieren die niet kunnen praten. De commentator weet zogenaamd ook niet wat de dieren denken. Dus hij zegt niet: ‘De jonge ijsbeertjes, Sven en Kobalt, denken warempel dat ze witte slofjes aan hebben. Daar zullen we Rinus Vos ook hebben, die zijn kinderen vanochtend naar het kinderdagverblijf heeft gebracht.’

Ik wil een uur kijken naar een stervend dier. Niemand zegt iets. Alleen aan het eind. ‘Paard is dood. Dat duurde best wel lang.’ Ook geen door Jezus Christus gecomponeerde muziek erachter. Stilte. Gewoon zoals het in het echt gaat. Je loopt door het bos, je kijkt naar een dode gans en je denkt: zo’n bek heeft tante Bea ook.

Ander programma. Winkeliers filmen die al veertig jaar hetzelfde product verkopen. Dit niet laten presenteren door een gillend meisje met rood haar, maar gewoon fijn luisteren naar iemand die voor de 49 duizendste keer constateert dat er sprake is van een lekke band. Kijken hoe hij aan het wiel draait. Hoofd schuin omhoog naar de klant. ‘Die is lek.’ Hierna eens niet het liedje Bicycle Race van Queen.

Volgende idee. Een programma dat wordt gepresenteerd door 37 mensen. Allemaal om een tafel heen en in het midden, in een rond gat, zit de gast, met een bureaulamp op zijn smoel. De presentatoren mogen hun vragen alleen heel hard in het Duits schreeuwen. Frits Barend kondigt het af.

Het allerliefst zou ik kijken naar een programma waarin wordt gesproken met iemand die werkzaam is in de gezondheidszorg. Tygo Gernandt maakt al een programma waarin een GGZ’er op het dorpsplein in brand wordt gestoken, maar in dit nieuwe programma vertelt een GGZ’er hoeveel levens er die week zijn gered. Of hoe het voelde toen de klant, die zij al 26 jaar wekelijks zag, op een zondagochtend voor de trein liep.

Ook graag een gesprek met een arts die precies de goede operatie heeft verricht. Dat is ook wel eens leuk om te zien. De aandacht gaat nu toch iets te veel uit naar artsen die het verkeerde been hebben afgezet.

Het zou ook aardig zijn als er patiënten aan het woord komen die vertellen hoe goed ze zijn geholpen. Dat vertellen ze bijvoorbeeld aan hun psychiater. ‘Je bent levensreddend geweest.’ Dus niet alleen ouders van verminkte kinderen aan tafel, maar ook eens een vader en moeder die zeggen: ‘U hebt ons kind gered. Dank u wel!’  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden