Column Aaf Brandt Corstius

Ik heb nog steeds last van dat ene Amsterdamse stel dat het huis in Buren kocht

x Beeld x

Het nieuwe programma van Natas Froger (ze stelt zich aan de kandidaten voor als Natas, dus ik mag haar ook Natas noemen) is het programma waarop elke NPO-netmanager zit te wachten die de kloof tussen stad en provincie wil dichten. Of waarop elke RTL-manager zit te wachten. Want het is op RTL.

Het heet Voor hetzelfde geld en het gaat erover wat voor huis je als stadsmens voor hetzelfde geld kunt krijgen in, pak ’m beet, Noord-Groningen. Voor stadsmensen is dit prettige tv, want het geeft ze een legitieme reden voor al hun tijdrovende en tot niets leidende loze gesnuffel in de plattelandsregionen van Funda. En voor mensen uit de provincie is het fijn omdat ze eindelijk kunnen aantonen: stadsmensen zijn gek, bij ons krijg je voor de prijs van een stads appartementje een hoeve met zeven stallen en een bijkeuken!

Eerst wordt het te betreuren lot van het stadsgezin altijd in beeld gebracht. Een op zich succesvol echtpaar, bijvoorbeeld, dat in een hoge torenflat woont alwaar zij hun pasgeboren baby op een schommeltje op het balkon laten schommelen. Op dat balkon ligt een heel klein stukje kunstgras. Triest.

Dan komt Natas met de auto, de blinddoeken gaan om en ze maken een lange tocht naar een oord dat ze niet kennen – alles buiten de stadsring –, waar een gigantisch droomhuis staat, voor hetzelfde geld als hun stadshuis.

Dan morpht het programma in een mini-Ik vertrek – al je lievelingsprogramma’s beginnen elkaar hier wild te kruisen, dus woonprogramma’s gekruist met emigratieprogramma’s met programma’s (Help mijn man is klusser) waar de man iets anders wil dan de vrouw en dat Natas het allemaal moet oplossen.

Het eind van het liedje is altijd dat de stadsmensen het huis in Wolvega tóch maar niet kopen. Iedereen blij: de stadse kijkers dat ze het kennelijk niet zo gek bekeken hebben met hun mini-appartement van vijf ton, en de kijker uit de provincie die tevreden kan concluderen dat hij twee keer zoveel huis voor zijn geld heeft en dat stadsmensen gestoord zijn.

Tot dat ene Amsterdamse stel (ik keek alles hijgend achter elkaar terug), dat na een week proefwonen daadwerkelijk besloot het huis in Buren dat Natas voor ze had uitgezocht te kopen.

In Buren had je een jaarlijkse wijnfair, je kon er tennissen, de buren waren oké en het huis was een idylle die door Astrid Lindgren leek bedacht. Hop, ze pakten hun spullen en forensten voortaan anderhalf uur per dag op en neer naar hun werk in Amsterdam.

En toen werd het lastig. Voor álle kijkers. Want stadsmensen willen niet horen dat je beter zit in Buren, en mensen die in de lommerrijke regio wonen, willen niet worden geconfronteerd met het feit dat ze als tegenprestatie permanent in de file moeten staan.

Het leek de succesvolste aflevering, maar ik heb er nog steeds last van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden