Column Jean-Pierre Geelen

Ik heb nog geen 5-jarige horen klagen dat Piet zo bleekjes zag

. Beeld .

Den Haag, stad van uitersten. Sla de hoek om, en je staat niet in een andere wijk, maar in een andere wereld. Ik ben de kennismaking nooit vergeten. Toen ik er, meer dan 25 jaar geleden, net woonde, won op een zomeravond Nederland een voetbalwedstrijd in een EK (of WK, daar wil ik van af wezen). Heel het land ging in polonaise. Vanuit een verre andere wereld, een paar straten verderop, hoorde ik ruiten rinkelen en sirenes loeien; winkels werden geplunderd.

Waar Oud en Nieuw toen nog overal een feest was, was het in Den Haag allang oorlog. Kerstbomenjachten, knokpartijen, ‘vreugdevuren’ – in ‘mijn’ straat was het goed gebruik om een auto de brandstapel op te slepen.

Is traditie.

Het vuur is in Den Haag al weer opgelaaid. Niet alleen op het Malieveld – de grasmat als parkeerplaats voor het groeiende ongenoegen – maar ook in de wijken, die andere werelden. Generaals hitsen er hun frontsoldaten op. Zoals John van Zweden, alias ‘de behangkoning’, ooit de grootste financier van de Groep de Mos. De zak de behanger was vorige week niet te beroerd locatie en tijdstip te twitteren waarop activisten van Kick Out Zwarte Piet bijeen zouden komen – niet voor een demonstratie, maar een vergadering. Zijn soldaten rukten uit: auto’s werden gesloopt, ramen ingeslagen, er werd vuurwerk gegooid.

Alles voor de traditie.

Traditie van wat precies? En wat gaat daaraan verloren wanneer een kinderboekenfiguur één tintje bleker oogt?

De oorlog woedt overal (zaterdag KOZP-acties in twaalf plaatsen, tegenover hen de duistere krachten Pegida, Partij voor Behoud van de Nederlandse Identiteit en de Nederlandse Volks-Unie), maar nergens zo fel als in buitenbeentje Den Haag, ‘stad van vrede en recht’.

Op het strijdtoneel verscheen daar toetsenbordterrorist ‘Djjohndon’, zoals hij zich stoer noemt op Facebook. Een granaatscherf moet een vitale zenuw in zijn hoofd hebben geraakt, vlak voordat hij aan het tikken sloeg. Uit zijn bombrief (de interpunctie laten we intact voor de cultuursociologen): ‘Let op ik doe een bom om me middel en ik ben de 1e blanken die zichzelf opblaast om voor onze tradities op te komen wat geen reet met racistisme te.mslen heeft. (…) Jullie maken er een rassen ding van over de ruggetjes van kleine kindjes die al 100de jaren dit feest vierde en zich op verheugde.’

Geen racistisme, maar Djjohndon wil wel nadrukkelijk ‘de 1e blanken’ zijn die zichzelf opblaast. In zijn hoofd staat zijn standbeeld al overeind.

Hij ging verder: ‘Aandachtsgeil en over de ruggetjes van kindjes van alle kleuren die ’s avonds voor 5 december te staan zingen bij hun schoen en braaf zijn en uitkijken naar 5 december en jullie verzieken dit nu al een paar jaar voor die kids.’

Ik heb nog geen 5-jarige horen klagen dat Piet zo bleekjes zag. Wel voorzie ik tranen met tuiten bij de aanblik van gewapende eenheden bij een kinderfeestje.

‘Ik kom op voor onze cultuur onze kinderen’, schreef de dj over de ruggetjes van de kinderen. Met een bomgordel opkomen voor je cultuur, is dat niet een andere traditie?

49 jaar oud is Djjohndon. Een grotere kleuter dan alle vijfjarigen die zaterdag opgewonden staan te trappelen langs de stoet. Na zijn aanhouding door de Haagse politie had hij ‘spijt’. Hij was ‘geschrokken van wat zijn post teweeg had gebracht’.

Héél erg zielig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden