Column Nico Dijkshoorn

Ik heb lang gedacht dat ik een geheime relatie had met Ed Nijpels

Ik heb lang gedacht dat ik een geheime relatie had met Ed Nijpels, maar nu ga ik toch twijfelen. We zijn ooit, dat moet in 1996 zijn geweest, een keer met zijn tweeën door Friesland gezwommen en ik dacht dat het voor hem ook veel betekende, maar nu blijkt dat meneer ondertussen Linda de Mol de rugslag leerde. In een bed.

Zwemmen met Ed was fijn. Ik heb dat, begrijp ik nu, belangrijker gemaakt dan het was. Hoe Ed en ik langs een koppeltje woerden zwommen en dat hij mij, zo even tussen neus en lippen door, vertelde dat homoseksualiteit onder vogels volledig was geaccepteerd, ik heb dat verkeerd uitgelegd, want drie uur later stond de meneer Nijpels alweer in zijn ondergoed aan De Mol uit te leggen dat ze een nieuwe bovenlip moest nemen.

Ik ben niet verbitterd. Ik heb een fantastische tijd gehad met Ed. Hij zat toen nog een beetje in het staartje van zijn glorietijd, dus de helft van de dag stond hij ergens op een dorpsplein met zijn duimen omhoog, maar ’s nachts, in het water, dan was Nijpels van mij.

Hij had een mooie slag. Vingers gesloten en een enorme kracht vanuit zijn middenrif. Hij had een heel krachtig middenrif. Na iedere slag dreef hij uit om alle energie om te zetten in een voorwaartse beweging. Ik zwom heel anders. Ik was meer van de vrije slag. Wat wist je in die tijd? Niks. Ik maaide me met mijn armen dwars door Friese sloten en sloeg met mijn handen op het water. Ik schreeuwde erbij. Ed vond dat vermakelijk en ik heb dat uitgelegd als verliefdheid.

Er stonden toen nog niet veel mensen langs de kant. Het was iets nieuws, twee mannen die naakt door Friesland zwommen. In Friesland nemen ze de tijd voor nieuwe ontwikkelingen. Een week geleden heeft in Leeuwarden voor het eerst iemand nasi goreng gegeten. Dat stond in de krant. Mooie zinnen in dat stukje. ‘En Jouwert, vertel! Hoe was de gebakken go reng?’ Een prachtig antwoord ook. ‘Pittig!’

Maar toen, in de vorige eeuw, Ed en ik, schouder aan schouder, bij volle maan door het Friese water, dat zat heel dicht bij geluk. Van mijn kant dan, want als Nijpie ’s ochtends drijfnat in zijn auto stapte, dan stond Linda de Mol hem in Laren met een TROS-badhanddoek op te wachten.

Zelf ontkent hij het, maar Ed Nijpels heeft Linda toen nog een paar eenvoudige zinnetjes geleerd voor haar Duitse show. Dingen waar Duitsers om moeten lachen, zoals ‘Nein, nicht strabenfussen mit meine klautsruchen.’ Dat was meteen een enorm succes.

Ik weet dat allemaal omdat Ed het tijdens het zwemmen veel over Linda had. Ik heb daar nooit iets achter gezocht. Ze had heel kleine voeten, zei hij. Hij formuleerde het anders. ‘Als ze met dat blonde haar tot op haar kont haar schoenen in een hoek trapt en je ziet haar voeten naast je eigen blote voeten, dan valt het je pas op hoe klein ze zijn.’

Achteraf kun je zeggen: ik had daar wat achter moeten zoeken, dat manische gelul over Linda, maar ik denk dat ik Ed niet kwijt wilde. En dat is ook niet gebeurd. Als ik een sloot zie, vol met karpers, met die gulzige monden, dan denk ik altijd even aan Ed. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.