Column Sylvia Witteman

Ik heb een puberale afkeer van alles wat fris en gezellig is, inclusief Kinderen voor kinderen

Sylvia Witteman Beeld de Volkskrant

Omdat het zonnig was, zat ik op een bankje in het park de nieuwe Asterix te lezen, tot ik een kinderstem hoorde die zei: ‘Wacht even, ik heb een steentje in mijn schoen.’

Naast me plofte het kind in kwestie neer, een meisje van een jaar of 10 dat op overtuigende wijze was verkleed als skelet. Ze droeg een nauwsluitend zwart pakje, bedrukt met witte knekels, en haar gezicht was trefzeker beschilderd als doodshoofd, met spectaculair griezelig resultaat. Haar glanzende blonde paardenstaart maakte het gelukkig iets minder beklemmend. Ach ja, het is natuurlijk bijna Halloween.

Ze peuterde aan de veter van haar linkerschoen, een hoge rijglaars, dus dat ging wel even duren. Haar moeder, ook blond, maar gewoon van vlees en bloed, ging naast haar zitten en trok haar telefoon. Het meisje begon schel te zingen. ‘Op een onbewoond eiland... loopt er niemand voor je neus...’ Die gouwe ouwe van Kinderen voor kinderen, dankzij Tonny Eyk en Herman Pieter de Boer voorgoed in ’s Neerlands collectieve geheugen geramd. Toen ik dat lied voor het eerst hoorde was ik 16. Ik had een puberale afkeer van alles wat fris en gezellig was; vooral van kinderkoortjes, met die schelle stemmetjes. Nog steeds trouwens.

‘Drink met je billen bloot/ melk uit een kokosnoot’, zong het kind. Van die tekst keek veertig jaar geleden niemand op, maar tegenwoordig heeft die iets obsceens. Nou ja, ‘in je zwembroek met je onderbroek eronder/ factor 40 en een hoedje, daar kun je ook niet zonder’, dat klinkt niet. Die melk uit een kokosnoot leek me indertijd wel heel lekker, een soort vloeibare Bounty, maar inmiddels weet ik beter: er zit geen melk in, maar water, met een vies, laf smaakje.

‘Op een onbewoond eiheiland’, zong het meisje weer. ‘Je hoeft er niets/ valt er niet van je fiets /ligt op je luie haidewiets...’ Ja, verdomd, die haidewiets! Indertijd had ik me daar al aan doodgeërgerd. Wat is een haidewiets? Een truttig eufemisme voor ‘kont’, ongetwijfeld, alleen: op een kont lig je niet, op een kont zít je. Dan zou ‘haidewiets’ dus ‘rug’ betekenen, maar waarom zou je een eufemisme voor ‘rug’ verzinnen? Er is toch wel méér dat op ‘fiets’ rijmt? Leefde Herman Pieter de Boer nog maar, dan kon ik het hem vragen.

‘Op een onbewoond eiheiheiland...’, snerpte het meisje voort. Haar moeder liet haar telefoon zakken en sprak vermoeid: ‘Sasja. Ik kan het echt niet meer horen. Schiet eens op met die schoen, dan gaan we bij oma een borrel drinken. Kun je haar lekker aan het schrikken maken.’

Een vrouw naar mijn hart. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden