Column Aaf Brandt Corstius

Ik heb een herfstfetisj en ik sta niet alleen

Ik heb een herfstfetisj (dat is echt een goed woord, al zeg ik het zelf) en ik sta daar niet alleen in. Jarenlang dacht ik dat ik uniek was met mijn herfstfetisj, want, redeneerde ik, de rest van de wereld had natuurlijk een zomerfetisj of een lentefetisj, maar sinds de sociale media bestaan, weet ik dat ik niet uniek ben. Op die sociale media wordt vanaf eind september elke tijdlijn bevolkt door foto’s van bomen met verkleurende bladeren of voeten in mooie gympen die van bovenaf zijn gefotografeerd tussen gevallen bladeren, met daaronder een poëtisch relaas met herfstblad-emoji over hoe heerlijk de herfst is.

Bij mij is het begonnen doordat ik als kind een jaar doorbracht in Amerika, waar de herfst, ik weet ook niet hoe dat kan, nog mooier is dan die in Nederland. De bomen hebben daar net iets meer talent voor verkleuren, de lucht weet net iets beter hoe je knisperig moet doen.

Van die herfst in Amerika heb ik sterke herinneringen aan een dag waarop we appels gingen plukken in een boomgaard, en die appels deden we in bruine papieren zakken, en thuis had mijn vader geen idee wat hij met al die appels aanmoest, dus ik denk dat ze uiteindelijk verrot zijn op het aanrecht, maar herfst is ook verval, dus het is alsnog een mooie herinnering.

Dus sleep ik mijn gehele onwillige gezin nu elke herfst mee, niet naar de boomgaard in Hastings, Minnesota, maar naar een oord als Bunnik, waar ook appelplukdagen zijn. Het regent altijd net heel hard op die dag, maar dat is niet erg, zeg ik dan, want straks zitten we thuis bij het vuurtje. Dat zeg ik te hard, te enthousiast en te vaak, want ik vind dat het ook bij de herfst hoort om eerst heel koud en verregend te zijn en straks lekker thuis bij het vuurtje te zitten, en dat je moeder dat te vaak zegt.

Dit weekend lukte het weer om volledig verregend te raken tijdens het plukken van goudreinetten en jonagolds. Er stond ook een kist in de boomgaard waar je stoofperen uit mocht pakken, maar dat vind ik niet tellen, want je moet ze zelf uit de boom halen. Er waren ook kiwi-bessen, maar dat vind ik ook niet tellen, want ik weet niet wat een kiwi-bes is, laat staan dat ik het als een traditionele herfstvrucht kan beschouwen.

Daarna gingen we naar huis. We bakten twee appeltaarten, dronken warme chocolademelk en daarna deden we alle appels die over waren in schalen. Dat waren er veel, want we hadden 22 kilo geplukt.

Ik weet niet of ik dat allemaal in appelmoes verwerkt krijg, maar anders kijk ik toe hoe ze rotten in de fruitschaal en denk ik terug aan mijn jeugd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden