Column

Ik heb besloten het strijken uit te besteden

Mijn leven is vol. Ik moet er iets uitgooien en ik heb besloten dat het strijken is.

Thomas van Luyn
null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Er zijn mensen die dat sowieso nooit doen (mijn collega Mike hééft niet eens een strijkbout, kunt u dat geloven?) en het blijkt dat ook gekreukelde mensen een menswaardig bestaan kunnen leiden. Hetgeen me verbaast, maar goed. Eens in de twee weken klap ik de plank uit, veer ik 'm vijf keer op en neer voordat-ie stopt met door z'n poten zakken, balanceer ik een zwaar, gloeiend strijkijzer binnen bereik van kinderhandjes en poezenpootjes, en ga ik aan de slag. Anderhalf uur, minstens, want ik kan het niet sneller. Niet met behoud van integriteit. Ik kan wel de boel gaan belazeren en alleen kraag, borst en manchetten doen, maar dat is een luchthartigheid die ik nog niet heb verworven in dit leven. Op YouTube zag ik een Filipino die in een halve minuut alles perfect rimpelloos kreeg. En trouwens ook een Japanse die een hemd in twee seconden kon opvouwen. Ergens in Azië staat blijkbaar een zenklooster waar weeskinderen worden achtergelaten om jaren te worden gedrild in het snel afhandelen van de was.

De tijd die ik strijkende doorbreng, gebeurt er veel in mijn hoofd. Het proces van oneffenheden gladstrijken, voelt als een metafoor voor mijn lijden en streven. Ik heb overwogen een YouTubekanaal te beginnen waarop ik daar al strijkende hardop mijmer over het nastreven van perfectie, in de wetenschap dat je zult falen, omdat er altijd nieuwe rimpels onstaan op plekken die je al hebt gehad. Vooral bij de naad die van oksel naar heup loopt zul je jihad moeten voeren - zoals constante strijd tegen zwichten voor je tekortkomingen in de vreedzame versie van islam heet. Bij het borstzakje zou ik entropie uitleggen, bij de knopen zou ik vertellen over de illusie van de vrije wil.

Ik plaats daarvan kocht ik een strijkpop. Een wat? Een strijkpop: een soort plastic bovenlijf bovenop een heteluchtblazer. Je trekt het een nat overhemd aan, doet alle knoopjes dicht en zet 'm aan: het bovenlijf zwelt op, de armen strekken zich en het overhemd wordt droog en glad geblazen. Dat is het idee, de praktijk is weerbarstig. Een nat overhemd correct vastzetten is een hele klus en als-ie begint te blazen, komen er rare kreukels op rare plekken en bovendien duurt dat alles nog langer dan handmatig strijken. En dan is het ding ook nog eens zo groot dat het nergens, maar dan ook nergens in huis past. En o ja: het rekt ook alle elastische stoffen gigantisch uit, zodat ik bij het eerste gebruik al twee overhemden en een vest kon weggooien. Binnen een week stond het op Marktplaats.

Ik heb besloten het strijken uit te besteden. Niet van harte: voor schoonmaken en boekhouden heb ik ook al personeel en het lijkt me een hellend vlak: straks heb ik een kok en een nanny in huis. Gelukkig bleek mijn plaatselijke stomerij er wel oren naar te hebben: 2 euro per overhemd. In de vrijgekomen tijd hoop ik, onberispelijk gekleed, weer eens een boek te lezen.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden