Column Eva Posthuma de Boer

Ik heb besloten het aanstoot nemen te laten. Verspilling van tijd

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers; elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva.

Het is 2019 en er zijn in Nederland vrouwen die met hetzelfde werk minder verdienen dan mannen. Volgens de man met wie ik getrouwd ben komt dat doordat vrouwen minder goed kunnen onderhandelen. Ik zou me zowel over de positie van de vrouw als over het antwoord van mijn man druk kunnen maken. Ik doe het niet. Ik heb besloten het aanstoot nemen te laten. Verspilling van tijd. Ik zou bezig blijven, met al mijn hoedanigheden. Als moeder, als schrijver, als blondine, als Amsterdammer, als linkshandige: ik kan me vanuit elk mogelijk perspectief wel door iemand of iets gekwetst of gekleineerd voelen.

1976, de kamer van Geert Lubberhuizen (1916-1984), uitgever van de Bezige Bij. Achterste rij vanaf links: Remco Campert, Nico Scheepmaker, Julius Vischjager, Willem van Malsen, Gerard van Lennep. Middelste rij: Kees van Kooten, Peter van Straaten, Frits Muller, Henk Hofland, Tim Krabbé , Wim Zaal, G. Brands, Eelke de Jong, Rudy Kousbroek. Voorste rij: Joost Roelofsz, Henri Knap, Simon Carmiggelt, Ischa Meijer, Herman Hofhuizen. Beeld Eddy Posthuma de Boer

Vanuit mijn vrouw-zijn zou het aanstoot nemen helemaal oeverloos zijn. Neem de gewone man, voor wie Beau van Erven Dorens een nieuw avondpraatprogramma gaat presenteren – het is de gewone man op wie RTL mikt en in wie Beau zich zo goed kan inleven. Hoezo bestaat de gewone vrouw niet? Wat is er mis met ons? Hebben wij dan niks gewoons? En wat is gewoon? Stelt iedereen zich bij de gewone man voor wat ik me bij hem voorstel? Blank. Rond de 45. Baan van 9 tot 5. Rijtjeshuis met bescheiden achtertuin, omheind door een houten schutting waarop de kat vaak vervaarlijk balanceert. ‘Kijk, daar gaat-ie weer’, zegt de gewone man tegen zijn vrouw, en de vrouw staat op van de bank om te kijken naar de kat op de schutting. Erachter de auto, middenklasse, en via de achterom de kinderen, gezond, niets mis mee. En dus een huwelijk, met die vrouw die meekijkt naar de kat op de schutting - ook niets mis mee. De gewone man heeft geen buitenechtelijke uitspattingen of grootse dromen. Hij waant zich geen koning; hij kijkt RTL Late Night en gaat naar bed.

Dertig jaar geleden deden televisiemakers Henk Spaan en Harry Vermeegen onderzoek naar de gewone man. Wat bleek? Hij bestaat niet. Maar voor een omroep is hij doelgroep en genderneutraalactivisten roepen dat hij geen bestaansrecht meer heeft. Ik haal mijn schouders op. Dat Beau er niet voor mij, maar voor de gewone man is? Doet me niks. Dat schrijvers pas bij Beau aan tafel mogen zitten als ze bekend genoeg zijn, terwijl je pas bekend genoeg raakt als je bij Beau aan tafel zit? Jammer. Dat je als slechte moeder wordt bezien als je veel van huis bent? #MeToo-momentjes? Commentaar op mijn dwarse schrijfwijze? Ik laat het gaan en tel mijn zegeningen. Ik mag als blonde, Amsterdamse, linkshandige, vrouwelijke columnist alles in de krant zetten waar ik geen enkele aanstoot aan neem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden