ColumnKatinka Polderman

Ik had vast een actuele column vooruit geschreven, maar dit jaar stond half Europa in juli toch niet in de fik

‘Wat is er mama?’

‘Nu even niet, lieverd.’

‘Wat doe je raar, mama, doe eens rustig.’

‘Hè? O ja, sorry, mama is in paniek. Weet je wat dat is, in paniek?’

‘Nee.’

‘Dat is als we bijvoorbeeld samen in een winkel zijn en je bent mij ineens kwijt. Dan raak je in paniek.’

 ‘O ja.’

‘Nou, je weet toch dat mama stukjes schrijft voor die buitengewoon belangrijke krant?’

‘Ja.’

‘Die schreef ik als jij op school was. Maar nu is het zomervakantie, dus mama had vast een actuele column vooruit geschreven.’

‘Slimme mama.’

‘Nou, ja, die column ging over de bosbranden in Europa. Want mama dacht: elk jaar in juli staat half Europa in de fik, dus daar kan mama mooi vast een stukje over schrijven.’

‘Ja.’

‘Dus mama had geschreven over dat het zo erg is voor die mensen op die campings die ineens hun caravan kwijt zijn, en voor de natuur. Hier: ‘Toen ik gisteren naar het journaal keek stroomden de tranen over mijn wangen. Bosbranden, die volgens experts de hevigste in jaren zijn, hebben [plaatsnaam] meedogenloos getroffen. Het is een catastrofe voor de natuur, en ik vraag me af: waarom hebben wij mensen het zo ver laten komen, met onze overconsumptie en ons kapitalistisch systeem? Heeft Moeder Aarde ons de afgelopen jaren niet genoeg waarschuwingen gegeven?!’’

‘Mama, kom je nu met de trein spelen?’

“Maar er was ook hoop: Brandweerlieden liepen af en aan met zwartgeblakerde baby-[diersoort], terwijl applaus opsteeg uit de erehaag van Nederlandse campinggasten die in hun korte broek met gevaar voor eigen leven in de giftige dampen de helden stonden aan te moedigen.”

‘Ja. Kom je nou spelen?’

‘Keurig, precies 450 woorden – 452 als de branden ergens in Huppeldepuppio di Lacio waren geweest–, een grapje en een wijsheid aan het eind, echt iets waarmee mensen getroost en geïnspireerd de dag in konden gaan. Maar nu zijn er dus helemaal geen bosbranden. Nog geen bermbrandje.’

‘Huuuuuut-huuuuuuut! Mama, kom je nou met de trein?’

‘Ja, er is brand in Siberië, maar daar zitten geen Nederlanders op campings en daar zijn ook geen lieve koalabeertjes of andere pluizige dieren. Daar wordt alleen de permafrost verwoest, maar de meeste mensen hebben niks met zo’n laag mos, of wat het ook is.’

‘Nee.’

‘Dus daar horen we niks meer over.’

‘Kom nou spelen.’

‘Nou, mama kan pas weer mee met de trein spelen als mama een nieuw stukje heeft geschreven.’

‘Nou zeg.’

‘Zeg maar even iets ontroerends wat ik kan opschrijven, liefje, dan is-ie zo af.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden