Paulien Cornelissein 150 woorden

Ik had gedacht dat spoormannen een soort milieuridders zouden zijn, maar dat viel enigszins tegen

null Beeld

Ik zat in een treincoupé die het ontmoetingspunt bleek te zijn voor een uitje van conducteurs en oud-conducteurs. De stemming zat erin. Steeds als er een nieuwe collega bij kwam, riep de groep: ‘Jodelahitie!’

Er viel veel bij te praten. Bijvoorbeeld over ‘die jongens in Den Haag’ en over pensioenregelingen, maar ook over vakantie, en of Santorini nog leuk was (nee). Iemand had verkalkte flapjes in zijn aorta en mocht geen koffie meer, en dat was een probleem, want ‘een echte spoorman drinkt koffie’.

Daarna kwam het gesprek op het klimaat. Ik had gedacht dat spoormannen een soort milieuridders zouden zijn, maar dat viel enigszins tegen. ‘Gaan ze zeggen dat we met z’n allen te veel vervuild hebben. Terwijl, wat die vulkaan op La Palma doet, daar hebben ze het niet over!’

Ik wilde wat zeggen, maar hield me in. Als je, zoals deze mannen, zó veel spoorkilometers hebt gemaakt, dan mag je bij wijze van omgekeerde CO2-compensatie weer flink wat zeuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden