CORONADAGBOEKNADIA EZZEROILI

Ik gun mijn partner zijn inzinking, rol met mijn ogen en loop weer naar de kinderen

In de zussenapp merken we dat de oudste zus niet milder is geworden door de coronacrisis. Vroeger was ze al een dictatoriale gouvernante voor ons, de jongere kinderen uit het gezin. Maar haar strenge toezicht op naleving van regels, huiswerk maken en fatsoensnormen is niet veranderd sinds ze zelf kinderen heeft gekregen. Sterker: ze is erger geworden.

Vrijdag klaagt ze over de schoolopdracht van haar jongste van 10. ‘Prik gaatje in een ei, laat leeglopen, schilder het, nu kun je het ophangen’, beschrijft ze de opdracht in de zussenapp. ‘Wtf, zijn het kleuters of zo? Dus ik heb gezegd: make your own egg.’ Ze stuurt een foto door van het resultaat: een bal die op een groot corona-virusdeeltje lijkt, geschilderd in regenboogkleuren.

De dag ervoor werd mijn zus al per ongeluk door haar kind verraden in de klassen-chat, vertelt ze. ‘Ze zei: ik heb al het schoolwerk voor de komende twee weken af en mijn moeder heeft mij extra taken gegeven.’ Moet ze ook het vaccin tegen covid-19 uitvinden, vraag ik, of mag ze tussendoor nog wat Netflix kijken? ‘Ze heeft eergisteren van alles over Grieken geleerd. Gisteren fotosynthese en permacultuur’, appt ze nog even door. ‘En ik hoop inderdaad op een coronadoorbraak.’

Bij ons thuis heb ik de oudste alweer toegestaan om met TikTok te spelen. Even later laat ze me een hallucinerend filmpje zien dat ze op de app is tegengekomen. ‘Waar kijk ik precies naar?’, vraag ik. ‘Iemand die een aardappel aan het ‘make-uppen is’, antwoordt ze. Ik speel het filmpje een paar keer opnieuw af en vind het zorgelijk dat deze aardappel er beter uitziet dan ik in quarantainetoestand.

’s Avonds staan de eerste asperges van het seizoen op ons menu. Ik heb ernaar uitgekeken. Dankzij mijn schoonvader maakte ik vorig jaar kennis met een Nederlandse traditie: asperges eten tijdens Pinksteren. Het bleek zo lekker in al haar eenvoud: gesmolten boter, een gekookt ei, beenham of zalm, aardappelen en asperges. Alles  in stukjes snijden en door elkaar flikkeren.

Zonder mijn schoonvader heeft het witte goud in de koeling iets zieligs. En bovendien: goede asperges kopen doe je bij de boer, leerde ik van hem, niet bij de Appie.

Maar de coronaschaduw over ons leven doet niets af aan mijn trek, en ik loop naar boven om bij mijn partner te peilen of we al kunnen gaan koken. Hij was enkele uren eerder naar het dakterras gevlucht om therapeutisch de boel schoon te maken met een hogedrukspuit – vandaag heeft hij voor het eerst een slechte dag. ‘Is wel goed zo’, zeg ik van een afstandje. ‘Maken we morgen wel af. Kom je naar beneden?’

Maar hij springt uit zijn vel. Nee, het dakterras moet nú schoon. Heel irritant deze vraag, briest hij terwijl hij ook de beschermingslaag van het hout driftig kapot spuit. ‘Als ik ergens aan begin, dan wil ik het ook afmaken. En dan kom jij zo van: euh, kom je al naar beneden? Wat denk je nou?’’

In een normale situatie had ik de hogedrukspuit onmiddellijk op zijn tenen gericht, met de hendel ingedrukt. Want wat kan mij het schelen of het terras nog niet schoon is. Er is nog genoeg tijd, het virus zal voorlopig niet uitdoven. Ik wil gewoon asperges eten.

Maar ik gun hem zijn inzinking, rol met mijn ogen en loop weer naar de kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden