CoronadagboekNadia Ezzeroili

Ik gun de kleintjes een gezellige quarantaine, maar ik ben een fantasieloze ouder geworden

Dag 8 in semiquarantaine. Ik merk dat ik steeds meer terug begin te vallen op het adagium van het getto uit mijn jeugd: kinderen zoeken het maar uit.

Ouders voeden op, maar vermaken je niet, heb ik altijd geleerd. Dus geen knutselmiddagen of spelletjes die de verbeelding moeten prikkelen, dat doen ze maar op school of in hun eigen donkere hoekje, ergens in huis.

Vroeger moesten kinderen uit mijn milieu zichzelf zien te vermaken. Dat was ook geen zware opdracht: de Amerikaanse serie MacGyver was onze beste vriend. Zo leerden we hoe we een onderzeeboot moesten maken. Het enige wat we nodig hadden waren een elastiekje, een paperclip en een koffiefilter. En voor het betere explosiewerk hoefden we alleen een drugsnaald en een batterij in de bosjes te zoeken.

Het gebrek aan speelgoed en begeleiding gaf onze fantasie en leergierigheid juist een boost. Met één bal verzonnen we tien nieuwe teamspelletjes waarmee we het vet van onze lijven holden. En wanneer de tv al door een broer of zus werd bezet, kwamen we met een encyclopedie de regenachtige weekenden wel door.

Waarom heb ik mezelf laten wijsmaken dat kinderen aandachtig moeten worden ‘gestimuleerd’ en ‘aangemoedigd’, vraag ik me maandagmiddag af. Nu zit ik met mijn goede bildungvoornemens thuis met een dreumes die aan het muiten is, omdat hij geen keuze kan maken tussen zijn veertig blokken, twintig autootjes en educatieve lawaaimakende zooi van plastic.

En toch, realiseer ik me snel, is deze armoedige vroeger-was-alles-beterhouding maar een pose. De waarheid is dat ik de kleintjes een gezellige quarantaine gun, hoe bloedirritant kinderen soms ook kunnen zijn, maar niet kan leveren, omdat ik een fantasieloze ouder ben geworden. Ik kan geen activiteiten of spelletjes verzinnen. Zelfs een avondmaaltijd bedenken voelt in deze tijden als hogere wiskunde.

Ik kijk met lichte jaloezie naar de filmpjes van een vriendin, die zij in de afgelopen dagen op Instagram heeft geplaatst: kijkdozen waarin een soort miniatuur-Keukenhof is gebouwd, een zelfgemaakte speeltuin die zo uit de strip van Jan, Jans en de kinderen is komen wandelen.

Mijn bonusdochter is de moeilijkste niet en komt diezelfde dag zelf met een idee dat ze in een YouTube-boek (echt waar) heeft gevonden. Ze wil eetbare cola-slime maken. Het enige wat we nodig hebben is een fles cola, psylliumvezels en een magnetron. Na de eerste poging is het project soort van gelukt. En ook de vriendin met de mooie kinderentertainmentideeën biedt aan om via een videoverbinding te helpen. Ik heb weer iets meer zelfvertrouwen.

Maandagavond kondigt minister Grapperhaus aan dat evenementen en samenscholingen tot juni zijn verboden. Ik schiet meteen in paniek. Betekent dit dat de scholen met al die samenscholende ouders op pleintjes ook tot die tijd gesloten blijven?

Mijn zus, die thuis ook met een 10-jarig kind zit, schudt mijn getto-aard weer unapologetically wakker als ze in de zussenapp een aantrekkelijk voorstel poneert: ‘Kunnen we de kinderen anders niet naar de veenkoloniën sturen?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden