Paulien CornelisseIn 150 woorden

Ik ging naar het theater, of zoals ik het tegenwoordig liever noem: de haven van veiligheid en rust

Ik ging naar het theater, of zoals ik het tegenwoordig liever noem: de haven van veiligheid en rust. Nergens zo weinig coronastress als daar: tijd dus voor een nieuwe term. ‘Gaan jullie nog wat doen dit weekend?’ ‘Ja, volgens mij had José kaartjes voor de haven van veiligheid en rust.’ ‘O, leuk.’

Ontsmet en wel liep ik bemondkapt naar mijn plek, waarbij ik er zeker van kon zijn dat niemand even voor me langs moest om een pak yoghurt te pakken.

Toen volgde het concert, van de band Altın Gün met het Metropole Orkest. Het was geweldig. De Turkse muziek met dat mooie orkest erachter – op een bepaald moment leek het of er een reusachtig ruimteschip naderde, maar dan een uit de tijd dat sciencefiction nog spannend en leuk was.

De fans waren voorzichtig extatisch. Ze dansten met hun bovenlijf, terwijl ze bleven zitten. De romantische tweezitjes bewogen zachtjes heen en weer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden