ColumnArthur van Amerongen

Ik geniet van elk uur dat mijn teefje Raya er nog is

Ik werd de afgelopen week overstelpt met hartverwarmende steunbetuigingen. Een bericht van Jacques Herb deed mij snotteren: Heb net je column gelezen over Raya. Ik voelde direct met je mee aangezien ik een jaar geleden mijn hond DJ in de kliniek in Utrecht moest laten inslapen. Slechts 6 jaar oud ! En al zing ik zelf Een man mag niet huilen, de tranen bleven vloeien zelfs als ik dit schrijf voel ik ze weer opkomen omdat ik ’m nog erg mis! 

Mijn literair agent barstte in tranen uit na het lezen van de column. ‘Je moet vaker je gevoelige kant laten zien, Tuurtje. Dat vinden Volkskrantlezeressen prachtig. Schrijf een requiem voor Raya of een vuistdikke roman over je roedel honden. Kassa man!”

Los van het feit dat ik mijn teefjes niet mediaal ga prostitueren (behalve dan voor deze column op ideële grondslag) en ik niet aan lijkenpikkerij doe, verkopen Nederlandse literaire hondenboeken voor geen meter. 

In een vlaag van financiële wanhoop stond ik ooit op het punt een Algarviaanse versie van de Amerikaanse megabestseller Marley & Me: Life and Love With the World’s Worst Dog te schrijven. Maar voor zo’n boek heb ik een Labrador, de Senseo onder de honden, nodig. Mijn Paraguayaanse bitches zijn veel te ruig voor een truttig feelgood-driestuiverromannetje. Voormalig streekgenoot Tessa de Loo schreef het prachtige boek Daan, over een hondje dat ze als kerstcadeau kreeg. De verkoop stelde tegen alle verwachtingen in teleur.

Ik heb Raya van de week opgehaald. Het beessie was blij om weer in haar vertrouwde omgeving te zijn, op haar lievelingsbank. Maar ze is een wrak, zakt door haar poten als ze moet plassen en drukken. 

Jamba en Tita houden angstvallig afstand, want hun verzwakte zus wordt agressief als ze in haar buurt komen. Raya was het alfavrouwtje. Ik geniet van elk uur dat ze er nog is. Haar graf heb ik reeds gedolven in de tuin, een macaber maar ook louterend ritueel. 

Mijn verdriet is deels projectie want ik zie mijzelf liggen onder een dekentje: doodziek, hulpafhankelijk en smachtend naar verlossing. Raya is in goede handen maar het is ernstig de vraag of mij hetzelfde lot beschoren zal zijn. 

Vermoedelijk kom ik terecht in een naar doorgekookte kool stinkend sterfhuis vol nazi-verplegers die mijn luiers niet willen verschonen. Daarom weet ik zeker dat ik eruit stap als het zo ver is en kom ik lieve Raya weer tegen. In de hondenhemel. 

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden