ColumnThomas van Luyn

Ik ga maar eens echt werk doen voor de kost, want er is een tekort aan alles

null Beeld

Wie nu nog werkloos is, heeft gewoon geen zin. Niet boos worden, ik weet alleen maar wat ik in de krant lees, namelijk dat er tekort is aan alles. Verplegers, obers, vakkenvullers, kappers, buschauffeurs – alles. Dat tekort is zó opgelost, zou je denken: er zijn zat landen waar ze zo arm zijn als wat, die willen best hier onze vakken komen vullen. Helaas is daar, laten we zeggen, het politieke klimaat niet naar. Andere oplossing: pensioenen afschaffen. Gewoon, hup, doorwerken tot je omvalt. Nee? Ja hoor eens, we moeten íéts. Kinderarbeid dan maar? Doen ze in Bangladesh ook, en moet je die groeicijfers eens zien. O, dat mag ook al niet van Europa, dan moeten we wat anders bedenken. Eens kijken… Robots? Alleen trendwatchers en andere malloten geloven daarin. Iedereen weet: robots zijn duur en kunnen niks. Helemaal niks. Laat staan een puistje uitknijpen of iemands haar knippen.

Er is natuurlijk een andere optie: dat elitaire niksnutten zoals ik eens echt werk gaan doen voor de kost, in plaats van langs de kant lollig bedoeld commentaar te leveren. Welnu, vlak bij mij om de hoek staat de grootste bouwkraan die je ooit gezien hebt. Tien keer zo hoog als de gebouwen die eromheen staan. Laat ik nu net mijn hele leven eigenlijk kraandrijver willen zijn. Ik zie mezelf wel in zo’n knus hutje ver boven het gewoel en de herrie. Uitzicht tot aan de zee. Kacheltje, stripboeken, speculaasjes, heerlijk. Ja, af en toe moet hij iets optillen, draaien en weer neerzetten, maar hoe moeilijk kan dat zijn? Ik heb het minstens duizend keer gedaan met mijn Tonka-bouwkraan.

In het echt zullen er wel haken en ogen aan zitten. Het zou me niet verbazen als er een hoop techniek aan te pas komt, en dat je het soortelijk gewicht van beton moet weten of zo. En de verantwoordelijkheid van dat je een stalen balk niet dwars door een glazen advocatenkantoor op de twintigste verdieping heen mag rassen, kan vast weleens een beetje stress opleveren. Maar elke baan is toch al anders dan je fantaseerde toen je eraan begon, dus wat maakt het uit.

Trouwens, ik weet zeker dat er lezers onder jullie zitten die wegkwijnen in iets met vergaderen en mailtjes beantwoorden, en nu denken: ja, hij heeft een punt. Er is tenslotte een heus bouwinfarct. Buitenkansje voor alle jongens die vroeger met bulldozertjes en graafmachientjes speelden, toch? Klop eens aan bij de plaatselijke bouwkeet, en vraag of ze iemand nodig hebben.

En moet dan niet iedereen maar eens gaan solliciteren naar zijn droombaan? Je kunt mij niet wijsmaken dat jullie niet liever dierenarts, piloot of kleuterleidster (m/v) waren geworden. Want hoe vaak zien we niet bij Masterchef een boekhouder die zegt dat hij eigenlijk liever kok was geworden? Terwijl op werkelijk elk restaurant in elke Nederlandse stad ‘personeel gezocht’ staat?

Blijft de vraag wie dan onze boekhouders worden, of redactiechefs en humanresourcemanagers. Ook eenvoudig: outsourcen naar het buitenland. Die Pakistanen die nu onze kleren in elkaar naaien, goede kans dat die maar wát graag zouden forenzen naar een kantoorbaantje in Islamabad. Terwijl wij lekker onze droombanen doen. Dan moet het functioneringsgesprek wel over de videochat, maar hoor eens, het is dát, of migranten toelaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden