Column Nico Dijkshoorn

Ik en mijn exotische huisdier zouden elkaar helemaal gek maken

Tot een uur geleden wilde ik helemaal geen exotisch huisdier, maar nu ik hun namen in de krant heb gelezen wel. Ik kan gewoon niet beslissen welke het wordt. De Witbuikegel lijkt heel aantrekkelijk, maar ik ken mezelf: we zouden elkaar helemaal gek maken. De wekker zetten, midden in de nacht mijn bed uit, op het gescharrel af en dan met een tuinhandschoen aan even snel de buik controleren. Ja, wit. Geen miskoop.

De Witoorpenseelaap, zelfde verhaal, alleen nog vermoeiender. Die schildert. In het geheim. Nog nooit heeft iemand een Witoorpenseelaap iets zien schilderen. Hoe ze het doen weet niemand, maar als je ze ’s ochtends slootwater en gemalen paprikachips geeft staat er opeens een abstract werkje in de hoek van hun kooi. Daar zou ik nog wel mee kunnen leven, maar zal je net zien, heb ik net de enige Witoorpenseelaap die heel slechte stillevens schildert. Een peer met druiven.

Sommige mensen zeggen dat het woord penseel verwijst naar hun lulletje. Dat ziet er inderdaad uit alsof Karel Appel woedend een kwast heeft verbrand. We zullen het nooit weten, want het is officieel verboden om exotische dieren te bestuderen.

Nu ik het opschrijf, stoort het woord exotisch me opeens. Nee, autochtone dieren, die zijn fijn om te houden. Konijnen krijgen altijd op het meest ongelegen moment een hersenbloeding. Het ene moment zijn ze nog gewoon Bolletje Wit of Neusie en een minuut later zit je met een kronkelende bol haar in je schoot.

Inheemse honden zijn ook geen feest. Ze ruiken aan de voet van de eerste vrouw die je in zeventien jaar zo gek hebt gekregen met je mee naar huis te gaan. Dat wil je helemaal niet, een hond die heel verbaasd is als er opeens een wezen met twee borsten door je huis loopt. Ik vind de namen ook heel onaantrekkelijk. Teckel. Bouvier.

Nee, dan de Relmuis. Wees eerlijk, die zie je meteen voor je. Exotische dieren klinken veel meer zoals ze eruitzien. Wie een Relmuis ziet, weet meteen waarom hij zo heet. Druk doen. Over de afwasborstel heen pissen, elke ochtend je krant versnipperen, de verwarming op 32 zetten.

De allermooiste naam in de top-10 van meest gehouden exotische dieren is Aziatische Kleinklauwotter, met op een heel verdienstelijke tweede plek de Suikereekhoorn. Bij de laatste heb ik een vervelende associatie. Je krijgt van Sinterklaas - ook een exoot trouwens - een eekhoorn van marsepein, je besluit hem altijd te bewaren, je zet hem uit de schaduw op een kastje naast je bed en de volgende ochtend heeft je broer het hoofd er afgegeten.

Dan in godsnaam maar de Aziatische Kleinklauwotter. Dat lijkt me heel aandoenlijk, omdat zo’n beestje er pas achter komt dat hij heel kleine klauwtjes heeft als je hem naast een Vale Gier zet. Als mens leer je daarvan. Je kunt denken dat je een enorm grote bek hebt en dan zit je opeens naast Herman Pleij aan tafel, die schreeuwend uitlegt waarom een of andere heikneuter uit de 16de eeuw meer aandacht verdient.

De Aziatische Kleinklauwotter stemt nederig. Je ziet hoe hij reageert als je hem na zijn 18de verjaardag vertelt dat hij niet uit Nederland komt. ‘Je bent Aziatisch, Kleinklauw.’ Dat zo’n beest opeens begrijpt waarom de Nederlandse otters niet met hem willen spelen is leerzaam en hartverscheurend tegelijk.

Relmuizen, degoes en hybride kattensoorten

Exotische ‘huisdieren’ zijn populair. Stichting Aap uit Almere vangt ze op als baasjes zich geen raad meer weten. ‘Ons doel is niet om van de hele Flevopolder een opvang te maken’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden