Column

'Ik droom van een variant op Tinder waar alleen x en ik ons inschrijven'

Misschien grijpt de eenzaamheid me zo aan omdat ik voor het eerst in mijn leven echt een woning voor mezelf heb, schrijft Erik Jan Harmens. 'De lavalamp stemt vrolijk, maar ik mis het gezelschap van een meisje.'

null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Pas dacht ik: weet je wat ik ga kopen voor in mijn nieuwe huis, een lavalamp. Het leek me echt zo'n apparaat dat mensen opvalt als ze komen eten, de gootsteen komen ontstoppen of je inboedel komen vorderen in naam der koning: hé, wat leuk, een lavalamp. En nu staat ie er, in de kleurcombinatie violet-oranje. Da's wel een beetje gay, maar het staat echt superleuk. 's Avonds knip ik 'm aan en na een uurtje opwarmen begint de wasachtige substantie in steeds andere gedaantes op te stijgen en weer neer te dalen. Om het compleet te maken zet ik er muziek van KC and the Sunshine Band bij op.

De lavalamp stemt me vrolijk, en ook verdrietig. Want als ik daar in mijn eentje door mijn kamer discodans, in mijn prachtige nieuwe appartement, waar het helemaal pluis is, mis ik het gezelschap van een meisje. Een meisje dat in een geleende, ruim vallende boxer 'that's the way aha aha' zingt en heupwiegt zoals mannen dat nu eenmaal niet kunnen. En ook niet moeten willen kunnen.

Eenzaamheid
Ineens treft mij, in het aanschijn van de lavalamp, een scherp gevoel van eenzaamheid, dat nieuw voor me is omdat ik als schrijver echt heel vaak alleen thuis ben. Boeken schrijven gaat nu eenmaal moeilijk als je visite hebt, die op het moment dat je even achterover leunt in je bureaustoel zal vragen: lukt het een beetje, Erik Jan? Of: waar denk je aan, Erik Jan? Of: heb je een writers block, Erik Jan?

Waarom vind ik de leegte nu dan ineens zo confronterend? Waarom prevel ik de woorden van dat beroemde countryliedje: 'Hello walls, how things go for you today?' Ik check mijn smartphone, maar ik heb geen mail, geen appjes, geen DM's. Is men mij vergeten? Doe ik er eigenlijk nog wel toe? Als een uit de hand lopende koortsaanval, begint de allenigheid me nu naar de keel te grijpen.

Scepter zwaaien
Misschien grijpt het me zo aan omdat ik voor het eerst in mijn leven echt een woning voor mezelf heb, waar ik de scepter zwaai. Ik kan de afwas laten staan, maar ben dan wel afhankelijk van de goodwill van de kaboutertjes, anders moet ik alsnog zelf aan de slag. Ik kan keiharde dubreggae opzetten en er is niemand die zegt: wat een oersaaie muziek zeg, dubreggae. Ik kan in adamskostuum op de bank voetbal kijken, al blijft altijd de vraag waarom je dat nou zou doen.

Misschien vrees ik dat op een gegeven moment niemand mij meer kent. Dat ik mijn beste vriend bel en dat die mijn voornaam enige malen hardop herhaalt, maar zegt dat deze helaas geen belletje doet rinkelen. Dat ik nergens meer te vinden ben in de boekwinkel en ook niet besteld kan worden; 'Harmens, nee, dat zegt ons niets, heeft u misschien een ISBN voor mij?' Dat als ik een stok werp de hond me aankijkt met een blik van: ga die zelf maar even halen.

Tinder
Brrr, wat wordt het koud in mijn hart. Dit is een goed moment om heel veel bier te gaan drinken, want dat hoort bij de blues. Alleen drink ik geen alcohol meer, dus dat wordt Cola Zero en dat schiet natuurlijk totaal niet op. Ik kan ook een profiel aanmaken op Tinder. Want dat vroeg onlangs een vriendin van me, die ook min of meer alleenstaand is: Zit jij al op Tinder? Maar het stomme is: ik kan de gedachte niet verdragen dat iemand mijn profielfoto bekijkt en dan wegswipet. Het is heel kinderachtig, maar ik trek dat gewoon écht niet. Ik heb grote bewondering voor mensen die het niet persoonlijk opvatten als iemand die zij leuk vinden niet terugleukt. Maar ik neem dat dus wel persoonlijk. Dan doe ik liever niet mee en blijf ik hier maar een beetje kniezen. Met mijn lavalamp, en KC and the Sunshine Band.

Dan droom ik van een variant op Tinder waar alleen X zich voor inschrijft. Ik ben de tweede, en ook laatste, abonnee. Het moet wel heel raar lopen wil ze dan niet, zodra ze mijn profielfoto ziet, op hartje drukt.

Erik Jan Harmens is dichter en columnist voor Volkskrant.nl.
@ErikJanHarmens

null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden