ColumnSylvia Witteman

Ik denk niet dat die avondklok helpt, althans niet tegen corona

null Beeld

Wanneer u dit leest is er ongetwijfeld zekerheid over die avondklok, maar terwijl ik dit schrijf tasten we nog in het duister. We zien wel. Ik schik me graag naar de grillen van de door God boven ons gestelden.

Ik denk niet dat die avondklok helpt, trouwens, althans niet tegen corona. Er was buiten toch al niet zo veel te beleven na 9 uur ’s avonds. Ja, je kon bier drinken, blowen en baltsen in het park. Ik ken nogal wat jongelui die dat, bij gebrek aan clubs en café’s, een aardig tijdverdrijf vonden.

Toen dat ook niet meer mocht vonden die jongelui een andere oplossing: bier drinken, blowen en baltsen bij vrienden thuis. Dus: óf opblijven tot half 5 (wat niet zo’n moeilijke opgave is als je jong bent) óf allemaal blijven logeren (dito) met God weet wie allemaal in één slaapzak. Als ik daar nog eens een kleinkind aan overhoud hoort u mij niet klagen, maar in het kader van coronapreventie lijkt het effect van die maatregel me nogal armzalig, om niet te zeggen averechts.

Voor mij als oude vrouw, daarentegen, is die avondklok een zegen. Bier drinken, blowen en baltsen liggen ver achter me, dus dat mis ik niet. Eten en wijn drinken bij vrienden, dat vind ik nog wel leuk.

Vóór de avondklok liep zoiets nog geregeld uit de hand. Lang natafelen, teveel drinken, zingen, dansen misschien wel, door elkaar heen schreeuwen, nóg meer drinken, het ophalen van mooie/pijnlijke herinneringen, het uitvechten van oude vetes, verbroedering, nog meer drinken, zeg, heeft er niet iemand per ongeluk tóch een restje drugs? Nee? Hebben die kinderen boven niet wat liggen? Toch nog maar wat eten dan misschien, is er nog kaas? Ha, knakworst! Cocktailsaus! Zeg, de cognac is op, maar er is nog wél grappa. Welnee, die buren spelen zelf ook wel eens ’s avonds laat piano. O, kut, is het echt half 3? Nu ga ik écht hoor!

En dan van je fiets vallen, tussen de tramrails. En daarna twee volle dagen kapot.

Wat een verademing was die avondklok! Eten bij vrienden kan nog steeds. Je begint lekker op tijd met borrelen. Dat kan niet uit de hand lopen, want het diner komt, van staatswege, om half 7 op tafel. Heerlijk.

Met een tijdig gevulde maag blijft de stemming beschaafd. Na het toetje is er nog zeker een uur over voor bescheiden zang en snarenspel. Om kwart voor 9 neem je tevreden afscheid (wúíven he, op anderhalve meter!) en fietst kaarsrecht naar huis, waar een pot warme thee wacht en een mooi boek. Í-de-aal.

Zoals het avondklokje thuis tikt, tikt het nergens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden