Column Aaf Brandt Corstius

Ik denk inmiddels dat Peter R. de Vries altijd het recht kan doen zegevieren

Ik heb een complexe relatie met Peter R. de Vries. Ik bedoel, ik ken hem niet, ik heb nog nooit met hem gepraat, en als we elkaar in het echt zouden ontmoeten, zouden we vast meteen ruzie krijgen of ik zou volledig door hem geïmponeerd zijn en alleen nog maar ‘Ja, dat is zo…’, ‘Ja, ja, dat is zo…’ en ‘Ja, precies, dát!’ kunnen uitbrengen. In die scenario’s zie je al hoe complex mijn relatie met, of in ieder geval tót, Peter R. de Vries is.

Ik denk dat veel mensen die relatie met hem hebben. Stel je bijvoorbeeld voor dat het oorlog is en dat je bij iemand moet onderduiken. Ik doe dit vaak, ik raad u aan hetzelfde te doen, je kunt je plan maar beter hebben klaarliggen. Aan de ene kant zou ik dan graag bij Peter R. de Vries onderduiken, want die blaft die Duitsers (of andere mensen!) wel weg en is sowieso veel te rechtschapen en vindingrijk om mij te laten ontdekken. Aan de andere kant zit ik dan dus bij Peter R. de Vries in huis. Vijf jaar. (Of langer! Of korter.) Dan moet ik steeds naar het stemgeluid van Peter R. de Vries luisteren, dan moet ik zijn alsmaar buitenissiger wordende jasjescollectie voorbij zien komen (deze week meende ik zwart plastic krokodillenleer te spotten) en de hele tijd aanzien hoe rechtschapen en vindingrijk hij is, en hoe rechtschapen en vindingrijk hij zelf vindt dat hij is. Wat terecht is. Maar ook heel irritant. In precies gelijke verhoudingen.

En toch, toch merk ik dat ik inmiddels denk dat Peter R. de Vries altijd het recht kan doen zegevieren, de waarheid boven tafel kan krijgen, de underdog een stem kan geven, en nog veel meer dingen – die al dan niet een uitdrukking zijn – voor elkaar kan boksen.

Deze week zag ik hoe hij aan tafel zat bij de talkshow met de nietszeggendste talkshownaam ooit, Laat op één, waar ook de Armeense kinderen Lili en Howick zaten die naar Armenië uitgezet dreigen te worden, waar hun moeder al heengebracht is zonder afscheid van ze te kunnen nemen, een moeder die niet voor ze kan zorgen omdat ze zelf psychische problemen heeft, zodat de kinderen in een weeshuis zullen terechtkomen in een land waar ze behalve hun moeder niemand kennen, ook de taal niet. Een verschrikkelijke zaak.

Ik zag Peter R. de Vries’ woedende, rechtschapen blik en ik hoorde hoe hij zei dat hij het niet vond kunnen hoe iedereen erbij stond en toekeek hoe het leven van twee kinderen kapotgemaakt werd.

Dat je dan toch hoopt, of eigenlijk al een soort van denkt, dat hij het voor die kinderen in orde gaat maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.