Columnmax pam

Ik dacht dat ik mijn kinderen een anti-kakkeropvoeding had gegeven, maar zo zie je maar weer

null Beeld -
Beeld -

Mijn zoon kwam een paar kratjes bier brengen. Hij had ze met een paar vrienden gekocht omdat ze in de aanbieding waren, maar nu ging hij naar Utrecht verhuizen en moesten de kratjes even worden gestald.

‘Zet ze zolang maar in de tuin’, zei ik, ‘maar wel een beetje uit het zicht’.

Hoewel het net geen kratjestoren was, zoals je wel ziet op jongerencampings, wilde ik toch geen aanstoot geven. Mijn buren hebben het goed met mij voor, maar ik zie liever niet dat zij zich ongerust gaan maken en via de buurtvereniging een sociaal werkster op mij afsturen. Ik las dat zoiets je in Zweden kan overkomen als je tweemaal binnen een week een slijterij hebt bezocht.

Mijn zoon gaat in Utrecht studeren, een stad waar ik ook een tijdje heb gewoond en colleges heb gevolgd. Maar hij gaat het heel anders doen, begrijp ik. Dat Sander Cornelis graaf Schimmelpenninck scherpe stukjes schrijft tegen de VVD en overig rechts Nederland – precies zoals de Volkskrantlezer ze graag wil lezen – dat is geheel volgens mijn verwachtingspatroon. Maar dat mijn eigen zoon lid is geworden van het Utrechtsch Studenten Corps – Senatus Veteranorum – dat kwam voor mij als een totale verrassing. Ik meende mijn kinderen een anti-kakkeropvoeding te hebben gegeven, maar zo zie je maar weer: in het leven loopt het altijd anders, en dat is misschien maar goed ook. Als je door iemand verbaasd wil worden dan is het wel door je eigen kind.

Als ouder/verzorger kreeg ik trouwens een keurige brief van het Corps, waarin het woord ‘ontgroening’ zorgvuldig werd vermeden, ten gunste van ‘de Kennismakingstijd’ – met een hoofdletter. De Kennismakingstijd, stond er, vindt plaats aan de hand van strak programma en met een aantal strikte regels, welke tot stand zijn gekomen in overleg met de universiteit en de GGD. Verder las ik dat ‘kandidaat-leden minimaal zeven uur slaap per nacht krijgen en onderhevig zijn aan een alcoholverbod’.

Zeven uur slaap en geen druppel alcohol! Ik mag toch hopen dat hij niet al te uitgerust van zijn ontgroening terugkomt, want dan zal ik hem voor het begin van het studiejaar alsnog naar een eeuwigdurende houseparty op Ibiza moeten sturen.

Mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat ik zelf op het punt stond te verkassen naar Utrecht, waar zojuist de eerste School voor de Journalistiek was geopend. Ik kwam op een kamer direct onder de Dom te wonen. Het studentenleven, zo merkte al gauw, stond in het teken van een groot drama dat zich kort daarvoor had afgespeeld: de zogenaamde roetkapaffaire. Bij het adellijke dispuut Tres Faciunt Collegium (Tres) – Three is a Crowd – had aspirant-lid jonkheer David Rutgers van Rozenburg een roetkap over het hoofd gekregen, waarin hij dodelijk was gestikt.

Verschillende Tres-leden zijn daarvoor veroordeeld, wat overigens niet verhinderde dat zij later gewoon ambassadeur konden worden. Als ik het mij goed herinner waren de straffen een stuk lager dan die de redactie van het blad Bikkelacht opgelegd kreeg voor de publicatie van een collage waarop prinses Beatrix was afgebeeld met half ontblote tieten. Als Amsterdamse provo-sympathisant vond ik dat destijds zeer onrechtvaardig.

De corpora in het algemeen, en het Utrechtse Studenten Corps in het bijzonder, dat was uitschot. Zo werd er in linkse kringen over gedacht en ik vermoed dat met name de Utrechtse vereniging tot op de dag van vandaag een trauma aan de roetkapaffaire heeft overgehouden. In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw hebben zich bij de studentencorpora verschillende gewelddadige incidenten voorgedaan. Daarna zijn de zaken langzaamaan genormaliseerd, met als uitzondering misschien het Groningse Vindicat, waar de gleuven af en toe nog worden geïnspecteerd door de stokbroden en waar het braaksel nog tegen de plinten schijnt te klotsen. Tres bestaat al lang niet meer. De lullo’s van Jiskefet hebben de corpsbal definitief in het ravijn doen storten.

Een beetje angstig vroeg ik mijn zoon of hij ook met een kale kop thuis zou komen, maar dat deden ze volgens hem ook al niet meer. Lekker uitslapen, bier 0.0, en misschien wel zakdoekje leggen, want ‘uw zoon’, schrijft de prorector braafjes aan de ouders, ‘komt in de eerste plaats naar Utrecht om te studeren’.

‘Holybef!’, zeiden de Utrechtse studenten in mijn tijd, ‘even een inlegkruisje scoren’, als ze een kaassoufflé uit de muur gingen trekken. Toch heb ik er alle vertrouwen in dat het goedkomt. Volgens de Shanghai Ranking is de Utrechtse universiteit voor de 19de maal de beste universiteit van Nederland, dus waar maak ik mij druk over? Alleen zal ik mijn zoon op het hart drukken dat hij moet oppassen voor adellijke types.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden