Column Paulien Cornelisse

Ik dacht dat de paasdruif het werk van een overspannen moeder was

Op de toonbank van een culturele instelling stond een bakje met paaseitjes. Vooruit, nog eentje dan. Bleek dat er geen eitje in het zilverpapiertje zat, maar een druif. Even vermoedde ik een marketingconcept (‘feestelijk maar toch gezond: paasdruiven!’). Daarna besloot ik dat dit bakje het werk van een overspannen moeder was, die niet alleen vond dat haar eigen kind minder moest snoepen, maar de hele wereld.

Ik stelde me voor hoe ze de hele avond paaseitjes had zitten uitpakken, zilverpapiertjes gladstrijken, druiven erin rollen. Wat zou ze dan met de overgebleven chocola hebben gedaan? Ik denk toch zelf opgegeten, je moet je energie voor al dat goeddoen tenslotte ergens vandaan halen.

Nader onderzoek leerde dat er verder gewoon chocolade-eitjes in het bakje lagen. De druif was een geïsoleerd incident, of beter gezegd: een grapje. Ik was zo blij dat die moeder niet bestond. Terwijl, waarschijnlijk bestaat ze wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.