Column Aaf Brandt Corstius

Ik dacht bij Uniqlo een stijlvolle Japanner te worden

Lappen. Dat woord schoot een paar jaar geleden door mijn hoofd toen ik weer eens door een H&M, Zara of Mango dwaalde. Het zijn allemaal lappen, dacht ik ineens, en dat hangt hier zo lappig te zijn, met veel te veel lappen aan een rekje, zodat je het niet eens goed kunt bekijken, en straks gaan mensen met die lappen in een zak naar huis en overmorgen vinden ze die lappen niet meer leuk, en dan gooien ze ze weg en gaan ze nieuwe lappen kopen.

Als ik dit alles hardop had geroepen in de H&M, dat geef ik toe, had ik op een dorpsgek geleken, maar ik had wel gelijk. Ik kreeg nog meer gelijk toen later bekend werd dat Zara teruggebrachte kleren verbrandde. Want: te veel gedoe om het weer in de winkel aan een hanger te hangen. Dan heb je het dus niet meer over kleren, maar over lappen. Vodden, eigenlijk.

Dit alles weerhield me er een tijdje van om lappen te kopen, of in ieder geval ging ik minder vaak naar een keten met krap op elkaar hangende lappen.

Maar nu opende Uniqlo een filiaal in Nederland. Uniqlo was voor mij een mythische keten, de enige waarvoor je naar het buitenland moest. Japans, bovendien. Ik las op modeblogs altijd dingen als ‘de merinowollen truien van Uniqlo, daar leef ik in’.

Bij Uniqlo, wist ik via de overlevering, hadden ze goeie praktische basics, en natuurlijk wordt niemand opgewonden van goeie praktische basics, maar laten we wel wezen: het is 90 procent van wat je draagt.

Dus wij onmiddellijk naar Uniqlo. Het is er best Japans. Er lopen bijvoorbeeld veel medewerkers rond die er Japans uitzien (is dit racistisch? het is niet zo bedoeld). Sommigen dragen kimono’s. Alles is netjes gesorteerd en opgehangen, ondanks de volksstammen die erdoorheen trekken. En als je hebt afgerekend, geven ze je je bonnetje met twee handen. Zoals ze in Japan een visitekaartje aan je overhandigen. Want met één hand is onbeleefd.

En ze hebben er dus goeie praktische basics, en niet in de schreeuwkleuren van H&M en ook niet volgestempeld met woorden als YAS en READY STEADY CHILL. Samenvatting: het is goedkoop maar dat wordt niet uitgestraald.

Je hebt er het gevoel dat als je die ribfluwelen rok koopt en dat wijdvallende zwart-wit gestreepte shirt, je een stijlvolle Japanner zult worden, als je even wegdenkt dat je veel langer bent, en breder, en dat je huidskleur beige met rode vlekjes is, en je haar springerig en geel.

Ik kocht wat, en nog wat, en voor de zekerheid nog wat, en ik kreeg met twee handen en een glimlach de rekening van de kassamedewerker.

Ik fietste naar huis, en toen ik ongeveer twee kilometer van de Uniqlo verwijderd was, keek ik in mijn tas en zag toch ineens lappen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden