ColumnThomas van Luyn

Ik comazuip mezelf elke avond in slaap met earl grey-thee

Beeld Aisha Zeijpveld

Met alcoholvrije biertjes ben ik maar gestopt. Dat is zoiets als decaf espresso en light chips: half werk. Als je vegetariër wordt, moet je ook geen vleesvervangers zoeken, maar Ottolenghi gaan koken. Geen imitatie-alcohol meer dus. Dus nu comazuip ik mezelf elke avond in slaap met earl grey-thee.

Van dat niet-drinken merk ik eigenlijk niks. Ik blijf nog steeds te laat op, vreet nog steeds de ijskast leeg als iedereen slaapt en word nog steeds met een houten kop wakker. Ik had gehoopt dat dit symptomen waren van de drank, maar blijkbaar was het andersom: het bier was symptoom van mijn avondroutine. Ik herinner me plots ook weer dat ik al mijn hele leven tv kijk tot ik omval, al lang voor ik het bier ontdekte.

Van Dry January hoorde ik pas op de nieuwjaarsborrel. Dacht ik iets te doen voor mezelf waar niemand iets mee te maken had, bleek ik ineens deel uit te maken van een hype, met een eigen hashtag en alles. Nu moet ik er wel in februari mee doorgaan, wil ik zeker weten dat ik het voor mezelf doe. Hopen dat er geen #DryFebruary blijkt te bestaan, want dan moet ik door tot en met maart.

Zelfs op feestjes veranderde er weinig. Ook nuchter blijk ik heel hard door iedereen heen te tetteren. Dat is wel even slikken, dat ik zonder drank even vervelend ben als met vijf bier achter de kiezen. Maar dat is natuurlijk ook de reden om te drinken, om geen last te hebben van jezelf.

De aard van de gesprekstof veranderde wel: het ging vooral over niet-drinken. Steeds weer. Ik ben inmiddels vier feestjes verder, en het gaat er nog steeds over. Dronken mensen vallen misschien in herhaling, maar nuchtere mensen kunnen er ook wat van. Veel sportgesprekken ook. Bij niet-drinken hoort blijkbaar wel-sporten, en vertellen hoe heerlijk dat is. En dat ik vooral eens mee moet komen doen. Ik heb nog nooit zoveel trimbanen, yogaklassen en pilateslessen hoeven afslaan (dat van de pilateslessen is niet waar, maar het stelt me in de gelegenheid te melden dat als ik een pilatesschool had, die Pontius Pilates of Pilates of the Caribbean zou heten). Een vriend van me meende, na welgeteld drie zondagochtenden bootcamp, dat dit echt iets voor mij zou zijn. Ik denk dat als de lieve Heer had gewild dat ik met kerels op mijn rug door de modder zou rennen, hij mij niet had laten afkeuren voor het leger.

Ik vind dat soort uitnodigingen onkies. Ik zeg ook niet: ‘Hé, we gaan elke zondagochtend met een clubje zuipen en roken in het Kralingse Bos, onder begeleiding van een coach die je er doorheen schreeuwt als je stuk zit. Kom eens meedoen. Ik had totaal geen conditie, maar kan nu in een uur al een half kratje bier en een heel pakje menthols wegstouwen.’

Veel van mijn Dry-Januaryvrienden zijn trouwens weer gaan blowen. Daar wordt je niet dik van, zeggen ze dan triomfantelijk. Nee, maar wel dom. En trouwens, ik herinner me de vreetkicks nog prima. Je hebt niet geleefd tot je om drie uur ’s ochtends koude aardappelen met mayonaise staat te schransen. Bovendien: de ene roes vervangen door de andere, dan verlies je de bal uit het oog. Dat is niveau decaf-espresso en vleesvervangers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden