Opinie Bio-snob

Ik blijk een bio-snob te zijn

Je steentje bijdragen aan een leefbare planeet, daar is niets snobistisch aan, schrijft Alice Fokkelman.

Een spandoek voor de 'Rise for climate' demonstratie in Brussel. Beeld BELGA

Ik dacht dat ik gewoon goed bezig was, vanuit een oprechte, intrinsieke motivatie. Ik eet al een paar jaar puur plantaardig (‘vegan’), heb besloten een jaar lang geen nieuwe kleding te kopen, gebruik het OV meer dan mijn auto en raap zoveel mogelijk afval op als ik met mijn hond wandel. Als ik vlieg, een van mijn vriendinnen woont nou eenmaal in Los Angeles, doe ik dat met KLM die deze vluchten uitvoert op bio-fuel, en mijn iPhone is nog een model 6. Mijn ultieme droom is om in een tiny house te wonen en mijn eco-voetafdruk maximaal te verkleinen.

Ik blijk een bio-snob.

Koen Haegens schreef onlangs in zijn Volkskrant-column dat hogere inkomens zich onderscheiden van het ‘klootjesvolk’ door een groene lifestyle, die kennis en geld vereist.

Wellicht heeft hij een punt. Want als je zoveel kleding hebt dat je gemakkelijk een jaar niets nieuws hoeft te kopen, het OV mede kiest omdat je eerlijk gezegd op lange afstanden een lichte rij-angst hebt, ondanks je solide Jeep, en gaat ‘proefwonen’ in een tiny house dat staat in Californië, hoe oprecht ben je dan goed bezig?

Haegens waarschuwt terecht voor het ‘opgeheven vingertje’ van bio-snobs. Ik let er op niemand te veroordelen die wel vlees eet of een half uur doucht, ik heb zelf ook vijftig jaar vlees gegeten en niet gelet op plastic verpakkingen en rietjes, of vervuilende stoffen in wat ik kocht. Maar als mensen horen hoe ik nu probeer mijn best te doen, krijg ik zelf vaak dat vingertje. Want mijn tas is wel van leer (tweedehands) en mijn laarzen ook (Had ik al, weggooien is ook niet duurzaam). En dan mijn auto: niet elektrisch maar een benzine slurpende en vervuilende ’tank’ (ook tweedehands, maar oké; schuldig). Mensen lijken opgelucht als ze me ergens op kunnen ‘betrappen’.

Haegens waarschuwt voor individualisering van het klimaatdebat. Natuurlijk hoop ik dat de politiek en de economie op grote schaal verandering zullen brengen. Maar dat betekent niet dat we daar dan maar op gaan zitten wachten: ongeacht je inkomen kun je zelf wel iets bijdragen. Ik probeer gewoon, zoals velen met mij, mijn steentje bij te dragen aan een leefbare planeet ook voor de generatie van mijn zoon en wie daarna komen. Daar is weinig snobistisch aan, lijkt me.

Alice Fokkelman, schrijver en Corporate Communications Manager bij KLM.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden