Paulien Cornelisse in 150 woorden

Ik besloot weer te oefenen met mijn been in mijn nek leggen

Ooit ben ik opgehouden met mijn been in mijn nek leggen. Ik had er geen plezier meer in, en het nut ervan ontging me. Ik moest hieraan denken toen ik een minuscule teek tussen twee tenen ontdekte. Ik moest, om de situatie goed te bekijken, mijn voet eigenlijk vlak voor mijn oog houden. Een pretje was dit niet. Tegelijkertijd moest ik het teekje verwijderen met een apparaatje dat leek op een doorzichtige creditcard met een inkepinkje erin.

Respect voor deze teek trouwens, die zich uit een struik had laten vallen, recht mijn laars in, toen naar beneden was geklauterd naar mijn voet, om vervolgens de tocht door mijn sok heen te aanvaarden. En dan nog uitkomen op zo’n uitgelezen plek, zo tussen middelteen en (wat ik dan maar noem) ringteen in!

Na veel gezwoeg en gevloek was de teek dan toch los. En ik besloot maar weer eens te gaan oefenen met dat been in die nek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden