ColumnAaf Brandt Corstius

Ik besloot dat dit dan ‘de feestdag’ was, mijn eigen persoonlijke vaccinatiefeestdag

null Beeld

Het had wel wat, dat ik van Amsterdam naar Beverwijk moest voor mijn prik. Met de fiets, dan de trein en een bus en nog een heel stuk lopen langs iets wat de Parallelweg heette.

Bij veel mensen die ik ken, was de prik om de hoek van hun huis gezet, en dan was het meer een boodschap die je deed, een achteloos dingetje tussendoor, maar mijn prik was een project. Hij kostte me vier uur. Een pelgrimage naar Beverwijk.

Terwijl de bus die ik vanaf Zaandam had genomen alsmaar leger werd, het landschap om me heen industriëler en het scherm voorin aangaf dat de route-informatie ‘niet beschikbaar’ was en ik me afvroeg waar ik was, besefte ik weer dat het ook allemaal heel anders had kunnen lopen.

Dat vaccin had er ook niet kunnen komen, mijn kinderen hadden nog steeds thuis kunnen zitten, miljoenen mensen hadden werkeloos kunnen raken en dat opgewonden gesprek dat mensen nu steeds voerden, waarvan de hoofdbestanddelen ‘vakantie’, ‘misschien glamping’, ‘Frankrijk’ en ‘geel of oranje’ waren, dat hadden we dan niet gevoerd.

Ruim een jaar geleden, in de eerste lockdown, was ik vaak bang dat dit nooit meer voorbij zou gaan, of in ieder geval heel lang zou gaan duren.

Inmiddels was ik in Beverwijk uit de bus gestapt en zag ik grote gele borden waarop stond dat vaccinatielocatie De Bazaar dichtbij was. Wat leuk, een prik op de Zwarte Markt. Uitje.

Het was natuurlijk niet de Zwarte Markt, maar ernaast, in de door de GGD opgetrokken partytentsituatie die mij na een jaar regelmatig testen wel bekend was. Binnen heerste een vrolijker sfeer dan op de testlocaties, daar waren altijd pipse mensen, nerveus om door hun mondkap over iemand heen te niezen. Nu was het een en al zomerjurk en blote, zongebruinde armen. Een feestelijke stemming.

Viroloog Jaap Goudsmit opperde ooit dat je een nationale feestdag zou moeten uitroepen waarop de anderhalvemeterregel ingetrokken werd, alle A4’tjes met coronamaatregelen werden verwijderd en de mondkapjes voor eeuwig in de sokkenla gingen. Dat zou ook beter zijn, denk ik, en we zouden die dag nu zo ongeveer kunnen vieren, al staan de varianten altijd klaar om je feestje misschien te verpesten. Maar het zou een moment zijn, één moment waarop we met zijn allen konden denken: daar zijn we toch maar goed mee weggekomen.

Die feestdag komt er denk ik niet, dus besloot ik dat dit dan de feestdag was, mijn eigen persoonlijke vaccinatiefeestdag. En terwijl ik terugliep naar de bus, langs de Leenbakker, de McDonald’s en een groothandel in bedrukte telefoonhoesjes, werd ik overvallen door een gevoel van groot geluk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden