Column Arthur van Amerongen

Ik benijd Volkskrant-abonnees die niet op Twitter zitten. Wat moet dat een rust geven

Vermoedelijk zijn er best veel lezers van de papieren Volkskrant die volslagen onbekend zijn met de parallelle werkelijkheid die cyberspace en met name Twitter is. 

Over Facebook wil ik het niet hebben want het speeltje van Zuckerberg is verworden tot een infantiel poesiealbum.

Ik moest een keer wat krabbelen in het volmaakt lege poesiealbum van het dikste meisje van de lagere school – de enige die verliefd op mij was – en toen schreef ik: bolle, steek een stokje in je kont, dan kan je tolle. 

Als dank heeft ze me toen afgetrokken in het fietsenhok. Dat kostte me wel twintig koetjesrepen, tien zuurstokken en een gezinspak pennywafels extra. 

Ik doe vrijwel niets meer op dat kinderachtige Facebook sinds ik een paar keer op het strafbankje moest zitten vanwege een damestepel, een nieuwsbericht in Het Parool over Erdoğan dat ik gedeeld had én omdat ik een foto van Michelangelo’s standbeeld van David had gepost. 

Sindsdien plaats ik alleen maar kiekjes van mijn honden, mijn daghap, mijn ochtenddrol en mijn cursiefjes voor deze krant en voor HP/de Tijd op mijn wandje. Dat zal ze leren.

Ik benijd Volkskrant-abonnees die niet op Twitter zitten. Wat moet dat een rust geven, dat je de computer enkel gebruikt voor e-mails en Pong. 

De Twitterlozen lopen natuurlijk wel alle fitties en het nieuws over terreuraanslagen mis. 

Twitter heeft de naam van de dader en diens religieuze overtuiging in de regel binnen een uur, maar de Twitterloze moet minimaal een etmaal wachten om via de staatsmedia te vernemen dat negen mensen per ongeluk in het mes van een naamloze verwarde man – die net zijn appeltje aan het schillen was –  waren gelopen.

Overigens is het vreselijk om verslaafd te zijn aan de waan en de hysterie van de dag. 

Vaak denk ik: wat ben ik een idioot.  Ik woon in een schitterend natuurgebied maar zit altoos binnenshuis op dat deprimerende nieuws te reaguren. Met alle ramen open en uitzicht op zee, maar toch. 

Als excuus voer ik vaak aan dat achter de laptop zitten sowieso mijn werk  is maar uiteindelijk ben ik niets meer dan een multitaskende Pavlov-aap. 

Mijn moeder las iedere avond tijdloze romans en de Bijbel in haar luie stoel en gaf nooit commentaar op het wereldnieuws. Niks Fear Of Missing Out. 

Mien raakte haar hele leven geen computer aan. 

 In het sterfhuis straalde ze de rust uit van een boeddhistische monnik. 

 Ik hoop dat ik zo sereen eindig. Eindelijk niet meer wired

Twitterziek Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden