Column Thomas van Luyn

Ik ben ziek, dus mijn vrouw heeft er een heel vervelend, onschattig kind bij

Columnistenfoto's Thomas van Luyn valentina vos Beeld valentina vos

Mijn beker is leeg. Ik moet een barre tocht naar de badkamer wagen, om er water in te doen. Een expeditie die me zeker een rilberoerte zal bezorgen. Ik heb namelijk de griep. Niet zo maar eentje, maar de griep, je weet wel, die ene. Iedereen heeft ’m al gehad, behalve ik. Late adopter, zullen we maar zeggen.

Het is een gemene. Steek ik één voetje buiten de deken, dan moet ik klappertanden en rillen, haal ik ’m weer binnenboord, dan krijg ik het weer zo warm dat ik een zweetexplosie veroorzaak, die mijn shirtje en bed doorweekt. Ik lig nu preventief op handdoeken. Rillen en zweten, rillen en zweten. Beurtelings op de noordpool en Borneo. Slaat helemaal nergens op.

Overdag zit ik sport te kijken op de laptop. Je moet wát, en ik heb ooit ergens gelezen dat als je mensen ziet sporten, je sneller beter wordt. Dat blijkt apekool. Of het moet aan de sporten liggen die ik kijk. Helaas is het momenteel vooral darts en snooker wat de klok slaat, twee sporten waarvan de gezonde levenslust niet echt vanaf spat. Gelukkig is er ook rugby. Leerzaam. Wist je dat ze in rugby een blood substitute hebben? Als iemand aan het bloeden is, mag er een vervanger het veld in komen terwijl hij verzorgd wordt. In rugby bloedt iedereen de hele tijd, dus ze doen het alleen als er zich echt plasjes vormen waar mensen over kunnen uitglijden. Rugbyers stellen zich nooit aan, en dat is heel verfrissend. Bij voetbal, de sport van valsspelen en verongelijktheid, stelt iedereen zich altijd aan. In rugby mag alleen de aanvoerder verhaal halen bij de scheids, de rest houdt z’n mondje. En als iemand eruit wordt gestuurd, sjokt hij weg met gebogen hoofd. Zouden u en ik ook doen, maar voetballers zijn eikels.

Ondertussen moet ik hoesten, hoesten, hoesten. Mijn arme vrouw doet ’s nachts geen oog dicht en verzwakt derhalve door slaapdeprivatie zienderogen. Elk moment kan ik haar aansteken, en wat dan? Gaan onze kinderen ons dan verzorgen, koken en de was doen? Middeleeuwse toestanden. Waarom verkopen ze hoestdrank trouwens niet in kleinere flesjes? Nu staan er drie met volkomen versuikerde doppen, en ik weet niet of ik ze nog mag drinken of dat ik dan doodga.

Nog zoiets stoms: ik eet niks. Het is meer dan geen honger, ik walg actief van alles wat op eten lijkt. En nu heb ik al twee dagen niets gegeten. Als je het ziekenhuis in moet voor een operatie, moet je altijd nuchter zijn. Welnu, als iemand mij wil opereren, dit is het moment. Ik stel voor aan mijn luchtwegen, want bij elke in- en uitademing hoor en voel ik dat geluid wat die knettersnoepjes in je mond maken. Is dat nou de beroemde doodsreutel? Helemaal anorectisch ben ik trouwens niet, want ik eet onwijs veel pillen. Al vijf dagen wissel ik paracetamol en ibuprofen af, in hoeveelheden die mij zullen leren welke van de twee mij de ergste bijverschijnselen opleveren.

Mijn vrouw ondertussen, moet in haar eentje de kinderen doen en nu heeft ze er aan mij een derde bij. Een heel vervelend, onschattig kind. Ik beloof je, schat, ik word beter en dan doe ik alles en dan word ik nooit meer ziek. Dat was een heel, heel slecht idee van me.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden