Opinie

Ik ben verraden door mijn landgenoten

Opinie

De onvrede onder allochtonen neemt niet toe, die is er al jaren. Alleen nu begint ons geduld op te raken.

Marechaussee controleert bij Rotterdam/Den Haag Airport wegens terreurdreiging, 17 november. Foto anp

Nederland is míjn land. Ik ben hier geboren, en meer relevant: ik ben in het bezit van de Nederlandse nationaliteit. Ik ben een aandeelhouder, mede-eigenaar van elke vierkante centimeter grond van het Koninkrijk der Nederlanden. En alleen al het feit dat deze samenleving mij blijkbaar het gevoel geeft dat ik éérst moet beargumenteren waarom dat zo is, toont aan wat voor giftig milieu zij vormt voor de zwarte en zandkleurige Nederlander.

Tatta's

Toen ik voor het eerst te horen kreeg dat ik terug moest naar mijn eigen land kon ik dit natuurlijk niet in perspectief plaatsen. Ik was vier jaar oud en drukker bezig met het bouwen van zandkastelen die recht deden aan de egards die ik verdien. In de jaren die daarop volgden waren het steeds puzzelstukjes die op hun plek vielen en uiteindelijk een grimmig beeld vormden van de realiteit waarin ik moet leven.

Op een dag was ik gewoon klaar met tatta's, maar toen heetten ze nog gewoon angstkazen. Een periode van grenzeloos nihilisme brak aan waarin 'cokehandel', 'moslimextremisme', 'honger' en 'voorbereiding van een terroristisch misdrijf' enkele interessante sleutelwoorden zijn.

‘Niet alles is schuld van Grote Boze Autochtoon’

Izz ad-Din Ruhulessin heeft een opleiding als ict-specialist. Hij begon enkele jaren geleden met bijdragen voor de opiniesite van de Volkskrant. Moslims, zo schreef hij in 2010, accepteren westerse waarden voor zover ze overeenkomen met de wetten van Allah. Eerder dit jaar schreef hii het opiniestuk ‘Niet alles is schuld van Grote Boze Autochtoon’: ‘Allochtonen moeten niet zo geobsedeerd zijn door de goedkeuring en bevestiging van witte mensen’.

Zevenentwintig jaar na het zand-bakincident woon ik in het deftige Haagse Bezuidenhout en ben ik een Young Urban Professional. Ik rij nu in leuke auto's met 247 km/u over de A4 naar Amsterdam-West omdat daar alle leuke geblondeerde dames wonen. Bezuidenhout-Geuzenveld binnen het kwartier, geen probleem, linkerbaan, #gass. Ik wissel mijn whisky af met rode wijn want afwisseling van spijs doet eten.

Tijdens sollicitatiegesprekken of acquisities zeg ik dingen als 'indien jij expertise van dit kaliber binnen wil halen, moet je het ontvangen en verzorgen met de egards die het verdient'. Het contrast is groot met de uitzichtloosheid die ik ooit gekend heb. Er is veel veranderd.

Te gast

Andere dingen zijn als vanouds gebleven. Zo kreeg ik onlangs nog, nota bene in mijn eigen straat, te horen dat ik in Nederland te gast ben. Ik ben nog steeds huiverig om met mijn witte collega's uit te gaan omdat het voor mij veel minder vanzelfsprekend is dat de portiers mij in een kroeg of discotheek naar binnen laten. Honderd euro verbranden en daarbij toevoegen dat dit hun omzet had kunnen zijn is leuk, maar aan het eind van de dag natuurlijk gewoon zonde van mijn geld.

Mijn economische positie ging vooruit; mijn sociale niét. Er gaat geen week voorbij waarin de racistische sociale orde van dit land mijn dierbaren of mijzelf niet confronteert met haar lelijke gezicht. De makelaar die 'alleen aan Nederlanders' verhuurt. De 'verkeerde schoenen' of de 'andere bedrijfscultuur'. 545 punten op de Cito en een vmbo-advies. Een vernederende 'vuurwapencontrole' ten overstaan van een plein vol mensen waarbij na afloop men de vraag stelt: waar had heb je hem nou echt verstopt?

Izz ad-Din Ruhulessin is publicist.

Verraad

Het meest pijnlijke aan dit alles is het verraad van mijn landgenoten, die keer op keer de andere kant op kijken en de constitutie van dit land te grabbel gooien. Ik zie racistische toevoegingen van Jack Spijkerman aan het adres van Humberto Tan en een tafel die zwijgt.

Ik zie hoe de Nationale Politie op bijna rituele wijze Peter Slort laat opdraven om allochtonen zand in de ogen te strooien en kruimels toe te werpen, maar een serieus budget tegen etnisch profileren vrijmaken ho maar (ik wil minstens vijf miljoen euro). Put your money where your mouth is!

Ik zie een overheid die zich tot in de slaapkamer bemoeit met mijn persoonlijke keuzes, want slecht geïntegreerd zolang ik geen autochtoon-Nederlandse dame uitkies, en een samenleving die daar geen vraagtekens bij stelt. Die slechts ter kennisgeving aanneemt dat institutioneel racisme in de zorg voor dodelijke slachtoffers zorgt onder allochtone vrouwen.

Ik zie veertig jaar academisch onderzoek naar racisme in Nederland en mijn landgenoten die het toestaan dat dit ernstige maatschappelijke probleem, en de verlammende (soms zelfs dodelijke) effecten ervan, blijft voortleven.

Dit neem ik jullie kwalijk.

Hoewel ik een liberaal in hart en nieren ben, en geen enkel vertrouwen heb in de politieke of intellectuele bekwaamheid van de dames en heren van DENK, zijn dát de redenen waarom ook ik tijdens de komende Tweede Kamerverkiezingen voor de eerste keer in mijn leven ga stemmen.

Ik schrijf dit niet omdat ik wil dat een of andere zelfingenomen blanke redder mij zielig vindt. Ik wens niet het object te zijn waarmee de solidariteitstatta zijn ritueel naar morele verhevenheid uitvoert ( shoutout Hans Nijenhuis en Rob Wijnberg).

Ik schrijf dit omdat ik eis dat iedere Nederlander, ongeacht geslacht, huidskleur, etniciteit, religieuze overtuiging of seksuele oriëntatie, zich committeert aan de Grondwet van dit land.

Dus nu ligt er een rapport van het Sociaal-Cultureel Planbureau (SCP) waaruit blijkt dat de onvrede onder allochtonen zou toenemen en is dat 'nieuws'. Potsierlijk. Die onvrede is er al jaren. Alleen nu begint ons geduld op te raken.

Shoutout naar alle mensen die aan staan.

Izz ad-Din Ruhulessin is publicist.

Meer over integratie

Integratieparadox
Het SCP spreekt van de 'integratieparadox': 'Met hun hbo- of wo-diploma op zak zijn zij klaar om een plek van betekenis in te nemen in de Nederlandse samenleving, maar in hun ervaring wordt hun die plek niet altijd gegund.' Dat stemt bitter, blijkt uit het rapport. Juist degenen die zich goed toegerust achten voor de veeleisende Nederlandse samenleving voelen die bitterheid, aldus het SCP.

'De onvrede snap ik wel'

Saïd Bouharrou, vice-voorzitter van de Marokkaanse Raad voor Moskeeën, reageerde vrijdag op de conclusies van het integratie-rapport van het SCP. 'De onvrede valt goed te verklaren. Het SCP constateert dat de onderwijsprestaties van migrantenkinderen verbeteren. Dat klopt, maar je hebt er niet veel aan als je bijvoorbeeld geen stageplek krijgt. Dat hoor ik van laagopgeleiden. En hoogopgeleiden krijgen de laatste tijd van werkgevers te horen dat ze overgekwalificeerd zijn. Tot voor een jaar was dan hun reactie: we moeten niet zeuren en beter ons best doen. Maar dat is voorbij, het hielp niet.'

Daar sta je dan met je mooie diploma's
Ons was weer eens niets gevraagd, schreef Sheila Sitalsing in haar column. 'Dus het was met enige aarzeling dat ik Integratie in Zicht? opensloeg, een onderzoek naar ons, de mensen die ze vroeger allochtonen noemden. Een vraagteken in de titel, dat is een veeg teken. Met een vraagteken in de kop werp je als auteur bij aanvang al de handdoek in de ring: mensen, ik weet het eigenlijk ook niet.'